The goal is Informing

فقر بر پیشانی ملت مهر نکبت زده!

2012-01-06T15:52:00.000+03:30

سطل های بزرگ زباله سطح شهر را دیدهاید؟دیگر تنها نیستند، چون که همیشه یک نفر سرش را به انضمام کمر و بخشی از پایینتنه داخل آن کرده و آن را میکاود. هر سطل هم قلمرو یک نفر است و تجاوز به قلمرودیگری عواقبی تلخ دارد.

کودکان آدامس فروش انگار هرروز بیشتر می شوند، معتادان خمار سر چهار راه ها شیشه می شورند، بیوه زنان اسپنددود می کنند؛ گدایی که دیگر خود شغلیست. هیچ کجای شهر نیست که اثری از اینهانباشد. گاهی آنقدر زیادند که احساس می کنم ما در بین آنها در اقلیتیم.

تا کی سر وجدان خود را شیره بمالیمکه این به ظاهر گدایان شیادانی هستند متمول که یا از سر عادت و تنبارگی و یا بهخاطر درآمد زیاد، گدایی می کنند. تا کی بی تفاوت از کنار کودکانی رد شویم که سرمایپای خود را با گرمای اگزوز ماشین تسکین می دهند. تا کی باید معرکه گیری هایی را درشهر شاهد باشیم که پیرمردی ساز و تنبور می زند و دخترکی کچل و پسر نما می رقصد واسکناس ها را از دست رهگذرانی که از سر ترحم دلشان به درد آمده می قاپد.

ملاک تعیین میزان فقر باید چهباشد که بر حضرات و آقایان مسجل شود ریشه فقر در مملکت آنچنان زمخت و ستبر شده کهتبر هرکول هم از پس بریدنش بر نمی آید. فقر امروز جامعه را می توان به راحتی در کفآسفالت خیابانها دید.پای درد دل قصابها و مرغ فروش ها کهمینشینی، باورمان نمیشود که این اتفاقها دارد دم گوش ما می افتد. مردم از بی پولیو نداری پای مرغ می خورند و باز از نداری به جای گوشت، استخوان می خرند و اساره آنرا می خورند. آنهایی که در خیابان میبینیم که گدایی می کنند تنها بخش کوچکی از ایندریای بیکران فقر هستند چرا که بسیاری از افراد غرورشان اجازه نمیدهد برای لقمه اینان دستشان را جلوی هر کس و ناکس دراز کنند.

یارانه ها را دادند که نانی که سرسفره ها بیاید، اما دریغ که مردم از بی نانی سفره ها را هم فروخته بودند، پول یارانهها خرج منقل ها شد و نتیجه آن شد که عده ای در گرداب بی پولی و نداری خود غم رخوتاعتیاد را هم بر آن افزودند و چه خانواده هایی که پاشیدند و چه جوان هایی که ازبرکت سفیدی شیره، سیاه بخت شدند.

فاتحه دیوار تاریخی گرگان را بخوانید

2011-08-01T11:33:00.002+04:30

فاتحه دیوار تاریخی گرگان را بخوانید

علمای علم عمران و شهرسازی که یکی ازآنها سالیان سال رئیس الوزرا است، گفته اند نوع خانه های هر آبادی متاثر از پوشش و شرایط اقلیمی همان منطقه است.مثلا اسکیموها از قالب های یخ کلبه می سازند، آمازونی ها از پوشش برگ ها و درختان خانه می سازند،صحرانشینان از پوست بزهایشان چادر می سازند و الی ماشالله.

اتفاقا این سنت حسنه در منطقه ما نیز رواج دارد.به طور نمونه دیواری داریم به غایت دراز که به فرموده اهل فن طولانی ترین دیوار آجری عالم است.این دیوار دیلاغ که رنگش از خجالت سرخ گشته همان دیوار گرگان خودمان است که اجانب به آن مار سرخ نیز می گویند. ساکنین محترم حوالی این دیوار که به شدت به این سنت پایبندند خانه های خود را با عصاره ای از آجرهای این دیوار تاریخی می سازند که به برکت این کار پر خیر و برکت الان صدها و بلکه هزاران خانه تاریخی داریم که قدمتشان به زمان ساخت همین دیوار تاریخی می رسد.

از آنجائیکه فدائیان و جان برکفان حوزه میراث فرهنگی همیشه آماده خدمت و باز کردن گره از کار چنین مشکلاتی هستند با اقدامی انقلابی به سبک مولایشان "چه"(چگوارا) کوره ای آجر پزی در چند قدمی همین دیوار ننه مرده راه انداخته اند که قطعا قصدشان خیر است. طبق اخباری که چند لحظه پیش از طریق یک کفتر کاکل به سرِ نامه بر به دستم رسیده، ایشان قصد دارند تا با تولید آجر هایی به سبک قدیم، قسمت های خالی و آجر های کنده شده دیوار تاریخی گرگان را پر کنند بلکه در تاریخ ماندگار شوند.

از یکی از مورخانی که صرفا تحقیقات خود را متمرکز بر این دیوار تاریخی کرده پرسیدیم که ماهیت ساخت چنین دیواری چه بوده و اصلا چه شد که این دیوار ساخته شد؟! ایشان به به دلیل کهولت سن با دور پایین سخن می گفت، پس از دو ساعت و نیم که ظاهرا استخاره می کرد که راز این دیوار را فاش کند یا نه، بالاخره به حرف آمد و چنین گفت:" در زمان قدیم در این منطقه حاکمی بود که درزمینه جهانگردی گوی سبقت را از مارکوپولو و همرزمانش ربوده بود. این حاکم رئوف و مهربان که از وی در تاریخ تقریبا به نیکی یاد شده به غایت بر نطریه تفکیک جنسیتی مقید بوده اما در این زمینه هر تدبیری اعم از زوج و فرد کردن خیابان ها و راه ها و غیره می اندشید تیرش به سنگ می خورد و جلوی خلق اله خیط و پیت می گشت و نمی توانست بر اختلاط زن و مرد فاثق آید. نقل است که ایشان در یکی از سفر ها که چین و ماچین رفته بود، شخصا دیوار کبیر چین را از نزدیک می بیند و انجا بود که پی به راه حل مناسبی برای نفکیک جنسیت در قلمرو می برد. از این رو ایشان به محض بازگشت دوجین مهندس و معمار به انضمام یک کلونی کارگر را گرد خود جمع می کنند و بر آنان امر می کند که باید دیواری به همان کیفیت در اینجا نیز ساخته شود. پس از ساخته شدن دیوار مذکور قرار بر این شد که زن ها در یک طرف و مردها در طرف دیگر دیوار زندگی کنند و تنها یک روز در هفته ان هم تحت نظر ماموران درهای بین دیوار باز گردند و مردان و زنان یکدیگر را زیارت کنند".

در آن زمان که طرفداران دیوار تاریخی گرگان بر رئیس وقت میراث فرهنگی استان که فریدون جان فعالی(که هر جا هست خدایا به سلامت دارش) بودند، فشار مضاعف می آوردند که فکری به حال اوضاع خراب این دیوار بکند، یکی از دوستان ما که ایشان نیز به شدت در گیر و دار آن بود که اتفاق مثبتی بود برای دیوار گرگان بیفتد، شبی از شبها در عالم خواب می بیند که فریدون فعالی عزیز و همکاران دلبندشان بر چند تکه آجر نماز گزاردند و آن را در خاک کردند. دوست ما پس از دیدن این خواب آشفته و سراسیمه از خواب میپرد و حیران و ویلان دنبال یکی می گردد که این خواب کذایی را تعبیر کند. دوست بینوای ما هر چه این در و آن در زد کسی را نیافت که خوابش را تعبیر کند. تا این اواخر که عکسی از دیواره تاریخی گرگان منتشر شد که در کنار بخشی از آن کوره ای آجر پزی مشغول پخت و پز آجر بود. بنده خدا مثل آدمی که پس از سالها حاجت گرفته باشد گفت که تعبیر خوابم را دانستم، فهمیدم که آن چند تکه آجر، دیوار تاریخی گرگان بوده که فعالی عزیز و هکارانش فاتحه آن را خواندند و در گورش کردند.

هرزروی مغزها در آسیای شرقی

2011-06-13T12:10:00.001+04:30

داشتن جمعیت جوان همیشه برای کشور ها دغدغه بوده و از این رو همیشه کشورهای که جمعیت جوان آنها بیشتر بوده، از پویایی و حرکت رو به جلوی سریعتری برخوردار بوده اند. در جوامعی که جمعیت سالخورده در اکثریت باشد همیشه دو چالش اساسی پیش روی مدیران آن کشور است، یکی نیروی کار و دیگری ذهنی خلاق تا با ادغام تجارب نسل قبلی به پیمایش مسیر رشد کشور بپردازند. به طور نمونه ژاپن که نیمی از جمعیتش را بازنشستگان تشکیل میدهند، اگر چه توانسته با اتکا بر سیستم آکادمیک مدرن خود در پرورش ذهن های خلاق و تربیت نیروی متخصص پیشتاز باشد اما همیشه از کمبود نیروی کار رنج می برده و مطمئنا یادمان هست که زمانی سیل جوانان بیکار ایرانی را به ژاپن که زمانی برای خودش به معضلی تبدیل شده بود.

حال کشور ما که از قضای روزگار، جمعیت جوانش بیشمار است فرصت آن را دارد تا با بهره گیری از نیروی جوانی و اختلاط آن با تجارب بازنشستگان امروز، چرخ پیشرفت کشور را تندتر بچرخانند. جوانانی که اگر شرایطی برای بهره گیری از دانش و تخصص و تعهدشان مهیا شود بخش عظیمی از مشکلات مملکت بر طرف می شود. اما چه بسا این جمعیت جوان که امروز وقت میوه دادنش رسیده به دلایلی عطای ماندن در وطن را به لقایش می بخشد و غربت غرب را به غربت وطن ترجیح می دهد. سیل جوانانی که امروز راهی اروپای غربی و آمریکای شمالی می شوند کم نیست اما بیش از آن افرادی هستند که رهسپار آسیای شرقی، کشورهایی چون مالزی، سنگاپور فیلیپین و هندوستان می شوند.گروه اول که مقصدشان اروپا و آمریکا هست اغلب از طیف مرفه جامعه یا نخبگان علمی هستند که نباید امید به بازگشتشان و بهره مندی از آموخته هایشان داشت؛ دسته دوم هم که راهی آسیای شرقی می شوند به دلایل بیشماری از جمله مسائل مالی و جبر جغرافیایی، قادر به تحصیل در بریتانیا و آمریکا نبوده اند اما احتمال بازگشتشان به کشور کمی بیشتر از دسته اول است. از آنجایی که کشور های شرقی آسیا کم کم به خلقیات ما پی برده اند و جوانان ایرانی مشتاق به تحصیل در کشورشان را به سان بسته های دلار می بینند، بازار فریب و موسسات آموزشی قلابی و با کیفیت پایین، در این سالها بسیار داغ شده و بسیاری بودند که جوانی شان را صرف تحصیل در دانشگاهی بی نام و نشان کرده اند و بعد فهمیده اند مدرک آن دانشگاه حتی در ایران هم مورد قبول نیست. اگرچه نمی توان منکر وجود دانشگاه های مطرح و تراز اولی در هندوستان و مالزی شد و باید متذکر شد اغلب فارغ التحصیلان این دانشگاه ها هم به هر جا می روند الا ایران پس این وسط می ماند سرمایه و ارز بیشماری که از کشور خارج می شود و سر آخر نه تنها هیچ عاید کشور نمی شود بلکه تعدادی جوان تحصیلکرده که مدارکشان مورد قبول هیچ جایی نیست به جمعیت بیکاران کشور افزوده می شوند.

جمعیت جوان کشور به راحتی هرز می رود اما گویی مدیران ما چشمان خود را بسته اند و نمی بینند، چه پول هایی و از همه مهمتر چه مغزهایی که تاب برخورد های تبعیض آمیز و جو پلیسی حاکم را نمی آورند و از این کشور در تحریم ره سفر بر می بندند و رهسپار آنجایی می شوند که احتمالا بیشتر به آنها بها داده می شود. باید بپذیریم که بسیار نادر هستند افرادی چون دکتر چمران و مهندس بازرگان که پشت پا به آسایش خود بزنند و تخصصی را که در غربت به دست آورده بودند خرج وطن بکنند.صادقانه اعتراف میکنم که من به چنین افرادی حق میدهم که تخصص خود را جایی می برند که ارزشش را درک می کنند. حال کشور ما می ماند و یک دوجین تحریم و مغزهای فراری و سرمایه هایی که به یغما می روند و نهایتا نیروی جوانی که عملا در حال هرزروی است. امید است وزارتخانه و نهاد های مسئول در این زمینه، این واقعه را جدی بگیرند و کمی به اثرات ماتاخر این پدیده نگران کننده، دور اندیشانه تر بیندیشند.

پی نوشت: سایه سنگین تنگ نظری بر دامن ناهارخوران گرگان سایه افکنده، اگر چه واکنش مناسب فرماندار و شورای شهر محترم دوستداران مخمل سبز را امیدوارتر کرد اما مطمئنا تا حصول اطمینان از لغو پروژه تخریب جنگل، آسوده نمی نشینیم.

مرکز استان، ارزانی خودتان!

2011-06-06T12:26:00.013+04:30

دود و خاکستر کبابش را ما می خوریم و گوشتش را سایرین!این زبان حال مردم گرگان است، مردمی که ساکن شهری هستند که از برکت مرکز استان شدنش به همه رسیده الا خودش. از مرکز استان بودن ترافیک و شلوغی و آلودگی و بیکاری اش نصیب ما گردیده اما زمانی که می خواهند طرح های کلان اقتصادی و بودجه های تولیدی و صنعتی را میان شهرستان ها تقس کنند سیاست تمرکز زدایی آقایان فوران می کند و همه جور بذل و بخششی میان سایر شهر ها و شهرستان ها انجام می دهند و جواب معدود اعتراضات وارده را به ضرب واژه غریب تمرکز زدایی در نطفه خفه می کنند.

شاید به جرات بتوان گفت که تنها استانی هستیم که مرکز استانش مظلوم تر از سایر شهرهایش است. مرکز استان هم مرکز استان های قدیم،زمانی که بخشی از مازندران بودیم آنچنان مرکز استان در خرج بودجه های واصله پیشتاز بود که بعضا یادشان می رفت به جز ساری هم چند شهر دیگر در این استان وجود دارد. ما نه به آن تمرکز گرایی افراطی معتقدیم و نه این تمرکز زدایی افراطی را عادلانه می دانیم.

امری طبیعی است که مرکز هر استان به فراخور شرایطی که داراست نیاز ها و پتانسیل هایش هم با سایر شهر ها تفاوت دارد.بیمارستان تخصصی چشم و مرکز تخصصی قلب را در سایر شهر های استان می سازند در حالیکه بسیاری از بیماران و پزشکانش را مر کز استان نشینان تشکیل می دهد و از همه مهمتر گرگان پس از گذشت 14 سال از استان شدندش هنوز از داشتن یک مرکز درمانی تخصصی مجهز محروم مانده است!

به زعم من این نص صریح بی عدالتی است که گرگان را به عنوان یک مرکز استان با مشکلات عدیده ای از قبیل بهداشت، بیکاری، مسکن و هزار و یک جور مشکل دیگر رها کرده و در پی سیاست تمرکز زدایی باشید.تمرکز زدایی زمانی معنا پیدا می کند که مرکز استان در اکثر شاخص ها به حد مطلوبی از توسعه(حداقل به میزان نسبی) رسیده باشد، چرا که چه بخواهیم و چه نخواهیم توسعه مرکز هر استان نماد توسعه آن استان است.

گرگان در آتش بیکاری می سوزد، آن وقت کارخانه ذوب آهن را به گنبد،کارخانه سیمان را به گالیکش و کارخانه آجر را هم در میاندره برده اند، از پتروشیمی هم که همچنان خبری نیست.گرگان که می توانست به عنوان شاهراه ارتباطی راه آهن شمال شرق کشور تبدیل شود و از طریق ترکمنستان به آسیای میانه راه یابد، در اقدامی ناباورانه قرار شد این مسیر به جای گرگان از گنبد عبور کند.(مطلب احسان ارشاد در ارتباط با راه آهن گرگان). گرگان به عنوان یک مرکز استان همچنان از نعمت برخورداری از سیستم تصفیه فاضلاب محروم مانده، ساخت مصلایش به سرنوشت پتروشیمی اش دچار گشته، کمربندی اش هم هنوز لنگ در هواست،تکدی گری روز به روز بیشتر می شود، اعتیاد هم!!

مسکن مهر به سان ده ها پروژه عمرانی دیگر به کما رفته و امیدی به احیای زود هنگامش نیست؛ تالار فخرالدین اسعد گرگانی رو به ویرانی ست حال پروژه احداث فرهنگسرا روی زمین مانده. طرح مجهول و اما و اگردار آفتاب هم فاز تخریبی اش پیشرفت چشمگیری داشته لیک در امر احداث مانند سایر پروژه ها اندر خم یک کوچه است. لا به لای این همه مشکلات اساسی و زیر بنایی دیگر رویم نمی شود از کمبود فضای سبز و ماجرای آرامستان نا آرام و چیزهایی شبیه این شکوه و گلایه کنم.

ما که از مرکز استان بودن به اندازه یک بخش یا شهرستان هم خیر ندیدیم،مرکز استان ارزانی خودتان ما همان گرگان سابق را بیشتر می پسندیم. حداقل در آن حالت اگر محروم هم باشیم می اندازیم گردن شهرستان بودن و دلمان دیگر نمی سوزد.

" بگو بگو که چکارت کنم!!!"

2011-06-06T12:20:00.000+04:30

این دموکراسی خواهی ملت خاورمیانه هم برای خودش حکایتی شده، شب تا صبح و صبح تا شب کار همه تلویزیون ها شده اخبار لیبی و بحرین و امثالهم.اگر هم شبکه ای بخواهد به فرموده شاعر در گذشته " سخن تازه بگوید" ، کمی از سوریه می گوید، از آن جاییکه صحبت از سوریه کمی جیزه از این رو برای ایجاد تنوع در برنامه های خبری شان تفالی به ساحل عاج نگون بخت میزنند که رئیس جمهورشان مانند کنه به مسند ریاست چسبیده و حالا حالا ها قصد کنده شدن ندارد(البته اخبار اخیر حاکی از این است که این کنه رئیس جمهور نما را دستگیر کرده اند و قرار بفرستندش آنجا که نادر رفت).راستش آن چنان به اخبار غزه خودمان عادت کره بودیم دیگر سخت است پای اخبار کشورهای بیگانه بنشینیم، یک طورایی احساس غربت به ما دست میدهد. از شما که پنهان نباشد ما غزه را مثل بخشی از خاک کشورمان دوست داریم،اصلا مثل یکی از استان های ایران مثلا سیستان و بلوچستان.

علی ای حال و طبق شواهد جاری و ساری، عزیزان دیکتاتور منش و بی اعصاب مستقر در منطقه نفرین شده خاور میانه به شدت از تکنیک سریشیسم تبعیت می کنند و به غایت بر اصول این مکتب وفادارند. این تکنیک که برای اولین بار توسط اداره دخانیات گلستان مورد استفاده قرار گرفت به شدت طرفدار پیدا کرده و طبق گزارش یک منبع مستقر در جوار دوست دیروز و دیکتاتور امروز،معمر قذافی، ایشان تعلق خاطر عجیبی به اصول این تکنیک دارد.بر اساس چارچوب های این تکنیک قهقرایی، شما باید تا جایی که جا دارد در موضع خود بمانید، آنقدر بمانید که یا دیگران از رو بروند یا خودتان با خاک کوچه یکسان شوید.

اگر چه 50% درصد احتمال اضمحلال و بر باد رفتن مواضع است اما آن 50 % که موجبات از رو رفتن سایرین را به همراه دارد خودش به اندازه 200% عمل می کند و شخص مورد نظر را احتمالا نجات میدهد.اگرچه در مورد حسنی مبارک نگون بخت چنین مکتبی جواب نداد اما با عنایت به اداره دخانیات گلستان و پایبندی بی حد این اداره فخیمه به سریشیسم کار را تا آنجا کشانده شده که ضرب العجل های پیاپی استاندار به جایی نمی رسند و فلذا این اداره به سان سریش به زمین زیرش چسبیده.حال هر قدر که من و امثال من هم از کنار این سازه فراتاریخی گذر کنیم و زیر لب بگوییم" بگو بگو که چکارت کنم!!!" دردی از این ماجرا درمان نمی شود. بنده به شخصه معتقدم ما جوانان ایرانی و بالاخص گرگانی که در ناز و نعمت و البته دموکراسی غوطه وریم، آستینی بالا بزنیم و این اداره دخانیات . . . را جابجایش کنیم به آنجا که باید. حال اگر ما موفق شدیم و چنین کردیم که سرنوشت قذافی و همرزمان دیکتاتورش مشخص است اما اگر نتوانستیم از پس این حرکت انقلابی بر آییم، به آن برادران احتمالا دموکراسی خواه مستقر در بن قاضی و حومه پیامک بزنیم و بگوییم الکی خود و چهار تا کشور دیگر را به زحمت نیندازند و در برابر دیکتاتوری صبور باشند.

Epochal structures of Gorgan, victim of repeated mistakes

2011-01-27T18:19:00.006+03:30

Epochal structures of Gorgan, victim of repeated mistakes

Renovation and improvement plan of vast parts of epochal structures of Gorgan is assigned to a subjective company which has a bad history in last plan (Tarh e Aftab-the sun project: As I mentioned in last article, during The sun project important part of epochal structures of Gorgandestroyed).in other hand, architecture experts have mentioned a lot of defects and problems for this plan that leads to destroying the remained parts of the epochal structures of Gorgan.

Cultural heritage news (CHN) - cultural heritage section:

An unsuccessful contractor

Mohammad Qods Mofidi, senior expert of architecture talks to CHN:”Before, the sun project led to destroying historical structures of Sarkhaje street and now after 4 years it’s not a solid and homogen plan, yet.’

He also continues:”that’s heard that this plan has 27 houses where are not bought yet and probably this plan is debtor to municipality; in addition this plan has requested financial resources from the town council. In fact this plan could not implement its grantees yet and now wants destroy another part of epochal structures of Gorgan.”

Vicar of cultural heritage of Golesatan province (Hamid Omrani), is one of the guys who believes, which was implemented by this company (the contractor), was not a successful plan.

Hamid Omarani talks to CHN:”the sun project is pendent yet, unfortunately in the sun project, cultural heritage experts acquiesced so we missed around 5 hectares (13.355 acres) of epochal structures of Gorgan.

We do not have enough budgets

Omrani mentioned that asking for help from subjective companies was just because of cultural heritage organization has not enough budgets for repairing epochal structures. He also said:”due to limitation of our budgets, we can not do this plan alone; so we had to ask help from subjective companies. If we do not want to use from subjective assets like other countries, it is an obligation to cooperate all of the local institutes and organizations such as: governor generalship, municipality, house & urbanity organization and etc.

He emphasized that the most important goal is preservation of epochal structures of Gorgan. “Nevertheless we ought to use subjective resources for displacing 13000 persons who are living in epochal structures.”, Omrani said.

Which asset?!

But that’s observed that there is no asset and perchance this company (Contractor Company) has abandoned this plan after 4 years, due to lack of enough budget. Unofficial news narrates that last week this company asked for 60 billion IR from town council.

Valuable epochal structure

Qods mofidi talk about Renovation and improvement plan of epochal structure of Gorgan which leads to destroying national registered relics:”registering epochal structure of Gorgan as a national relic in 1931 means that necessity of preservation these structures was understood. This necessity also confirmed by all of the governments after Islamic republic revolution.”

I’m agreed with relieving and repairing, no destroying!

AsadAllah Matufi after blaming the contractor company of the sun Project continues:”what’s your (he refers to contractors of The sun project) goal from investing on this plan? If your goal is not economical revenue and that’s just serving the people, you should follow the patterns that other countries like Italy, used for renovation and relief of their epochal structures.

He explains about these methods and says:”In Italy and other ancient countries, they separate the historical to 2 parts; Incorrigible and corrigible parts. They convert corrigible (repairable) parts to Hotels, café and academies. So basic of the structure and historical architecture will be remained.”

This researcher who is supposed to publish a book about architecture of Esterabad soon, talks about trespasses on the sun project (Tarh e Aftab) that one of them is converting houses into trading centers!! Matufi emphasizes that he strongly believes in metamorphosis in epochal structure of Gorgan in a condition which does not lead to destroying.

Notwithstanding of opposition of wide spectra of students and experts body of cultural heritage organization and other reasons, there is a strange resistance for implementation of this plan by the current contractor. This is a resistance which leads to destroying great parts of epochal structure of Gorgan as a registered national relic. It should not been forgotten that epochal and ancient structures belong to all people of a country or even every one who lives on the earth planet.

Reporter:Elaheh Musavi

Amirreza Rezayan

zippic@live.com

Gorgan walks on destructing road

2011-01-18T15:20:00.005+03:30

Gorgan walks on destructing road

Gorgan, a city with 7000 years history, is located in North of Iran. Mild and humid climate, green nature, dense woodlands and warm people are the important characteristics of this city. This was just an introduction to know Gorgan more.

Unfortunately all things are not so beautiful. There are some old neighborhoods in Gorgan which are going to be destroyed by some guys who are unfamiliar with history of this city. Most of them do not belong to this city, I mean they are immigrants from other cities and in fact they don’t know what is valuable for people of this city.

Some years ago they established a project called” Tarh e Aftab – The sun Project”.In this project, they were supposed to destroy timeworn structures and houses, and then rebuild modern buildings. So they bought some of the old houses and began to destroy them. After some while the project stopped and the destroyed buildings have exhibited an ugly view to that part of city. Even this is not the entire story, during the destruction operation, some buildings and houses which had historical value and belonged somehow to culture and identity of this city, destroyed and converted to a great hill of ruins.

In the newest activity of these guys, they want to destroy an old house which is in rank of national buildings of Iran (Number 41.)Fortunately in Gorgan, still there are some lovers of this city who are ready to protect against this unlawful job. Even some month ago they held a protest parade in front of “the cultural patrimony organization” and showed their voice and their request. But it seems that trustees and managers of this project do not hear voice of people.

I do not know what happens in other countries in similar conditions but I want to request unselfishly and honestly to stop destroying this house. Because this house and other ones are not just a normal structures, our culture and identity is linked to them so cutting this link will cause to forgetting our relics.

I ask all people in all over the world to somehow help us, protect our culture and nostalgia against destruction.

* read more in this website:CHE NEWS by Elaheh Musavi
Amirreza Rezayan

zippic@live.com

سانسور

2011-01-13T17:35:00.003+03:30

در هفته های اخیر آنچنان در زمینه سانسور متن متبهر و توانا شده ام که متواضعانه خود را استاد مسلم این علم می دانم.در روزهای اخیر کار من شده بود نوشتن و متعاقب آن سانسور کردن،آن هم چه سانسوری،پس از پایان عملیات سانسور که منجر به گردن زدن تعداد بیشماری از کلمات میشد،سر آخر تعداد کلمات باقی مانده در کاغذ از تارهای موی فرق سرم هم کمتر می بود و تصمیم می گرفتم متنی با مضمونی نو آغاز کنم.از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان که باز این داستان تکرار میشد و کار بدانجا رسید که یک دفتر تعاونی 100 برگ به جای مانده از دوران کودکی ام بود را مملو از کلمات چیزدار و لازم السانسور دیدم که هم اکنون هم سندش در اتاقم موجود است،اگر باور ندارید نشانتان بدهم!

در این ایام فهمیدم کار آن سانسورچی های بینوا چقدر سخت است.آنچنان باید زیبا سانسور کنند که نه خدا قهرش بیاید نه خلق خدا.از این روی باید تمام جوانب کار را در نظر بگیرد که نکند برای جلب رضایت خدا،خلق الله را برنجاند و سرش آنجایی برود که سر منصور حلاج رفت.در این اثنا تکنیک هایی هم کشف کردم که باعث تسریع در عملیات سانسور کردن میشود.اگر چه متد اینجانب فعلا مختص سانسور متن روزنامه نگاران و نویسندگان و وبلاگ نویسان است اما در تلاش هستم در آینده نزدیک فاز دوم کارم که مربوط به سانسور هر پدیده ای میشود را معرفی کره و آن را در طبق اخلاص بگذارم.

فرض کنید شما یک سانسور چی هستید،یک متن بلند بالا هم به شما داده اند تا سانسورش کنید.هزار جور قسم و آیه هم خورده اند که جوری سانسور شود که نه نویسنده اش برنجد، نه مخاطبش و نه احیانا باعث و بانی اش!با توجه به مقتضیات زمان نوع سانسور متفاوت است و به قولی در هر عصری، سانسور راهبرد خودش را دارد.

یک نگاه کش دار به متن مادرمرده می اندازید و در طرفه العینی هرچه لغت و کلمه سبز است یا احیانا مصداق آن است، با رنگ قرمز محو میکنید.این مرحله بسیار مهم است، انجام درست آن قطعا آینده خوشی را برایتان تضمین می کند. سپس بدنبال اسامی خاص،بالاخص اسامی خیلی خاص دولتمردان بروید.اگر خدای ناکرده اسم وزیر یا نماینده مجلس یا وزیری بدون درج کلمه "دکتر" نوشته شده با دقت زیادی کلمه "دکتر" را در قالب یک ابرو یا کمان یا هر کوفت دیگری ذکر کنید.حتی اگر شک دارید طرف دکتر هست یا نه،اینکار را بکنید،به عنوان یک قانون کلی که به اثبات هم نیاز ندارد بدانید که تمام وزیران و وکیلان و رئیسان، خواسته یا ناخواسته همگی دکتر هستند.تا اینجا دو بخش مهم از سانسورکردن تمام شده و شما می توانید 15 دقیقه استراحت کنید.

پس از 15 دقیقه استراحت احتمالی وقت آن رسیده که جمله های اما و اگر دار را از ریشه بزنید.ترتیب کار هم به صورتی است که اگر حس کردید جمله ای قصد تشریح خرابکاری و دست گل به آب دادن شخص شخیصی از وزیر و رئیس و وکیل را دارد،آن جمله را به انضمام پارگراف مربوطه از صفحه روزگار پاک کنید تا درس عبرتی باشد برای سایر پاراگراف ها.البته اگر شخصی که در نوشته مذکور مورد هدف قرار گرفته در دولت فعلی سمتی ندارد یا احیانا از وابستگان دولت قبلی است،خیلی سخت گیری نکیند و تغییر راهبرد بدهید.به جای حذف پاراگراف،چند جمله آبدار و کش دار و در راستای مطلب، به آن اضافه کنید تا آن بدبخت بینوا همچین بره که نادر رفت.

در متونی که اقتصادی هستند،می توانید پس از اضافه کردن لفظ "دکتر" به ابتدای تمامی اسامی خاص، فورا این مرحله را انجام دهید. به طوریکه به دنبال کلمه "هدفمند" و مشتقات آن بگردید.اگر دیدید نویسنده از نوشتن کلمه "هدفمند" و مشتقاتش قصد تشویش اذهان عمومی را داشته یا خدای ناکرده می خواسته کرمی بریزد و یا به نوعی خواسته چوب لای چرخ بگذارد،از ابتدای متن تا پایان متن را با لاک قرمز، قرمز می کنید تا هشداری باشد برای آن نویسنده دشمن شاد کن که تا عمر دارد حرف مفت نزند.

سر آخر هم نکته ای کوچک است که علیرغم کوچکی اهمیت عظیمی دارد.پس از آنکه هر بلایی خواستی سر متن مادر مرده آوردی، در متن دنبال کلمه "مشایی" بگردید.احیانا اگر پیدا کردید،کاری با آن نداشته باشید،بی آزار است. بگذارید لابه لای آن چند کلمه باقی مانده بچرخد،بلکه روزی نشان دهنده بلند نظری و اعتقاد ما به آزادی بیان باشد.

وقتی که همه این کارها روی متن انجام شد،اگر احیانا کلمه یا کلمه هایی در این میان جان سالم به در بردند،تعداشان را می شماری اگر از ده بیشتر بود به چاپخانه میفرستی برای انتشار،در غیر اینصورت با نشان دادن برگه سفید به نویسنده که حاکی از موفقیت آمیز بودن عملیات سانسور بوده، به وی می فهمانی متنی نو بنگارد و از آوردن آن کلمات چیز دار اکیدا بپرهیزد.

اگر چه برای سانسور کردن نیاز به کار عملی و ممارست فراوان است اما بنده امیدوارم با نظر به همین تئوری های گفته شده و به کار بردن آن در زندگی روزمره خود،از گزند انواع حوادث در امان بمانید بلکه بالای 70 سال عمر کنید.

اعتراض

2010-12-12T12:33:00.001+03:30

اعتراض

شاید ساده ترین و بارزترین تعریف آزادی، اجازه داشتن برای انتقال فکر و اندیشه باشد.دانستن حق البته نیاز هر انسانی است و آگاهی و آشنایی با اندیشه و عقاید گوناگون سبب میشود،انسانی آگاه از دل جامعه بیرون بیاید.انسانی که دیگر تبعیت کننده صرف نیست و صلاح کارش خود را انتخاب میکند.حال اگر حق آزادی به معنای آنچه در بالا ذکر شد سلب شود، به دنبالش اعتراض و دادخواهی به همراه دارد.پس به جرات میتوان گفت اعتراض زاییده عدم آزادی ست.

متاسفانه در اکثر نقاط جهان به جای واکاوی دلایل و چرایی اعتراض ها،سرکوب را به عنوان اولین واکنش به اعتراض برمیگزینند.گاهی در لا به لای این سرکوب ها خواسته یا ناخواسته خونی هم ریخته میشود،که این مسئله شاید در کوتاه مدت از شدت اعتراضات بکاهد اما با گذر زمان حتی باعث تغییر ماهیت و جنس اعتراض ها میگردد.اعتراضاتی که تا دیروز ،اعتراضات مدنی یا واکنش به وضع اقتصادی جاری بودند جای خود را به خواستهای سیاسی تند و تیزی میدهند.در این بین گه گاه دولت ها و حکومت ها جا به جا میشوند و ملت سرود ظفر و پیروزی میخوانند،در اکثر موارد هم دولت ها با توسل به هر اقدامی مانع از توفیق ملت میگردند.ریشه اصلی همه اینها این است که همیشه واژه اعتراض هم وزن شورش و بلول معناشده و در نتیجه معترض یک اوباش و آنارشیست تلقی میگردد که تنها راه مقابله با وی سرکوب است و سرکوب است و سرکوب.البته گاهی خیلی از خود معترضین هم اعتراض را به سان شورش و بلوا میپندارند و اولین اقدامشان در تجمعات اعتراضی شکستن شیشه و درگیری با گارد است.

اگر کمی عمیقتر به ماجرا نگاه کنیم ، میتوان هم دوطرف را مقصر دانست هم طرفین را تبرئه کرد.دسته اول یا همان گروه معترض برای احقاق حق پایمال شده خود و رسیدن به آزادی مدنی معترض هستند و دسته دوم که سرکوبگران دولتی مباشند،برای در امان ماندن جان و مال سایر مردم و برقراری آرامش تمام تلاش خود را میکنند.مشکل اینجاست که دسته اول اعتراض کردن را خوب نمیدانند و دسته دوم واکنش به اعتراض را.

مدرسه و دانشگاه خود بهترین مکان برای پروش اعتراض و روحیه اعتراضی است.اگر دانش آموزان و دانشجویان مادر مدرسه و دانشگاه بیاموزند که در چه زمانی و به چه نحوی اعتراض کنند و همچنین در مقابل اعتراض سایرین چگونه عکس العمل نشان بدهند،دیگر زمانی که در قالب یک مدیر یا مسئول تکیه بر میز ریاست زدند واکنش معقولی نسبت اعتراض خواهند داشت.چرا که در دانشگاه آموخته اند که گاهی باید اعتراض را پذیرفت،باید اعتراض را ریشه یابی کرد،دیگر میدانند برخورد سرکوبگرایانه یا برخوردهای حذفی با جماعت معترض نه تنها مشکل را حل نمی کند بلکه زمینه ساز اعتراضات عمیقتر و همگیر تر میشود.

باید این مسئله برای ملت ها و دولت ها جا بیفتد که اعتراض نشاندهنده پویایی یک جامعه است و جامعه بی معترض جامعه ای مرده است که در آن ملتش دچار روزمرگی و تکرار مشکلات است و دولتش هم در سراشیبی زوال و اضمحلال قرار دارد.دولت ها اگر بپذیرند که اعتراضات مردمی نه تنها منجر به براندازی آنها نمیشود ،بلکه یک توفیق اجباری است که به پایداری حکومتها کمک کند.در اکثر اعتراضات دنیا هیچگاه عامه مردم خواست های سیاسی نداشته و ندارند،این واکنش و پاسخ غلط حکومتها و دولتهاست که از یک اعتراض مدنی ،اعتراضی سیاسی میسازند.آن وقت است که دولتها از ترس از دست دادن تاج و تخت شان دست به هر عمل سرکوبگرایانه ای بزنند تا آتش اعتراض را خاموش کنند، و چه بسا اولین قربانیان این آتش خودشان هستند.

برای سینمایی که نداریم

2010-12-04T18:40:00.001+03:30

چند صباحی است که سینمای کشور رویه ناخوشایندی را پیش گرفته و علی رغم رشد کمی آثار سینمایی،کیفیت و محتوی به نازل ترین سطح خود رسیده است.دیگر آثار فاخر سینمایی نداریم و سینما به عنوان صرف ابزاری اقتصادی شده است که از معنا و مفهوم بویی نبرده ، کلیشه ای ترین مسائل و سطحی ترین سوژه ها مقابل دوربین میروند و بدون آنکه حرفی برای گفتن داشته باشند وقت و هزینه تماشاگر را هدر میدهند.وقتی به عمق خیلی از این فیلم ها(که اغلب در ژانر کمدی) هستند،میرویم عمق بی برنامگی و دستپاچگی نویسنده و کارگردان و سایر عوامل به وضوح خود را نشان میدهد.برخی از این فیلم ها جدای از مشکلات تکنیکی و فنی،حتی ساختار درستی از لحاظ داستان ندارند.بارها شده فیلمی را دیده ام که هیچ داستان مشخصی ندارد.شاید نمونه بارز ضعف داستان در دو فیلم اخراجی ها 2 و تاکسی نارنجی باشد.در اخراجی ها که باید قبول کنیم اگر توانایی برخی از بازیگران نبود فیلم چه از لحاظ جایزه و چه از لحاظ گیشه توفیق آنچنانی را کسب نمیکرد.البته در رابطه با اخراجی ها صحبت زیاد است و واقعا آخر فیلم بیننده با دستی خالی از در سینما بیرون آمد هر چند که خنده ای سطحی در دقایقی از فیلم برلبش نقش بسته بود.در تاکسی نارنجی هم داستان های فرعی فیلم را میچرخاندند و فیلم طبلی توخالی بود.

اما در حقیقت فاجعه در سینمای ما گسترده تر از این حرفهاست.برنامه هفته گذشته هفت کلیپی نشان داد که حاکی از عمق سطحی نگری در سینمای ما بود.فیلم دوخواهر که نابازیگری چون گلزار نقش اول آن را بازی میکرد،یک کپی برابر اصل با یک نمونه خارجی بود.کارگردان حتی زحمت تصحیح دیالوگ ها را هم به خود نداده بود.چنین فیلمسازانی که تعدادشان هر روز در حال زیاد شدن است تنها به فکر بخش اقتصادی ماجرا هستند و فراموش کردند فکری به حال کیفیت فیلمهایشان بکنند.در بسیاری از این فیلم ها بازیگرانی را میبینیم که فقط نام کاراکتر هایشان عوض شده اما استایل آنها در تمامی فیلمهایشان ثابت و بدون کوچکترین تغییری است.متاسفانه علی صادقی و رضا عطاران و سعید آقاخانی از این جمله بازیگران هستند و اگرچه توانایی ذاتی بالایی دارند اما در روند کنونی سینمایی،در حال سوخته شدن هستند.جالب است زمانی که کارگردانی چون صلح میرزایی که ید طولایی در ساخت چنین فیلم های سطحی و سخیفی دارد اگر چه به زعم خود از این مسئله آگاه است اما از روند کنون راضی است و فیلم های آینده خود را از این دست میداند.کارگردانی که فیلم های زندگی شیرین و دلداده و شاخه گلی برای عروس را ساخته معتقد است ما فیلم را مطابق سلیقه جامعه میسازیم،اما خوب است ایشان بداند از بس مردم از چنین فیلم های سخیف را در سالن های سینما دیده اند اگر فیلمی کمی متفاوت باشد و بخواهد کمی پرمحتوی باشد دچار کم مهری گیشه میگردد.دین چنین فیلم های سخیفی باعث شده که فیلم ایتدایی و سطحی چون اخراج فروش میلیاردی کند اما درباره الی علیرغم جوایز بیشمارش در جشنواره های مختلف چنین توفیقی حاصل نکند و تماشگران آن را فیلمی گنگ و سنگین بخوانند.

فیلم های امروز ما نه تنها در راستای ارزشهای ملی و مذهبی ما حرکت نمی کنند بلکه برعکس برضد آنها گام بر میدارند.تصویری که برخی از این فیلم ها از جامعه ایرانی نشان داده اند کم کم خود من را نیز به صرافت انداخته تا در باب فرهنگ ملی خود بیشتر تحقیق کنم.اگرچه طیف عظیمی از فیلم های امروز، بر سوژه ازدواج تمرکز کرده اند اما نه تنها تصویر صحیحی از فرهنگ ازدواج را منعکس نمی کنند، برعکس باورهای غلط را در غالب حقایق جامعه به خورد جوان امروزی میدهند.متاسفانه روند کلی این فیلم ها بر این پایه است که نباید های جامعه را باید جلوه دهند.در کشور ما سوژه بسیار مناسبی چون جنگ و دفاع مقدس وجود دارد اما سینمای جنگ ما در مسیر اضمحلال حرکت میکند.ژانری که در تمام دنیا به دلیل هیجانات ذاتی داستان بسیار پردرآمد است در کشور ما تقریبا محجور مانده.هالیوود از وقایع جنگ جهانی آنچنان در آمدی کسب می کند که به روایت فیلمسازان هالیوودی هنوز خود را تشنه ساخت چنین فیلم هایی میدانند.شاهکار هایی چون نجات سرباز رایان و لیست شیندلر(اسپیلبرگ)،پیانیست(پولانسکی) و حرامزاده های لعنتی(تارنتینو) تماما فیلم هایی از این ژانر هستند.اگرچه در پیانیست و نجات سرباز رایان اوج هنر جلوه های ویژه در جذابیت فیلم نقش به سزایی داشته اما روایت زیبا و بی نقص اسپیلبرگ در لیست شیندلر کاملا حاکی از قدرت داستان است.به عبارت دیگر مشکل سینمای ما نداشتن جلوه های ویژه و امکانات سخت افزاری نیست ما در الفبای فیلمسازی یعنی داستان، کمیتمان میلنگد.اگرچه حتی زمانی که جلوه ها ویژه به کمک ما می آید باز هم قادر به پوشاندن ضعف های فیلمنامه و داستان نیستیم.نمونه بارز این قضیه را ملک سلیمان میبینیم،فیلمی که به کمک بهره گیری از جلوه های ویژه چینی میتوانست ماندگار شود اما به نظر من مانند تجربه قبلی شهریار بحرانی یعنی فیلم مریم مقدس روایت جالبی نداشت.فیلم میتوانست حماسی تر و ضرباهنگ سریعتری داشته باشد که متاسفانه چنین نبود.

جالب است که سینمایی که به قول ما!! در منجلاب فساد غوطه می خورد،گاهی آنچنان آثاری را روانه سینماها میکند که نام شاهکار برایشان کم است.اگر هالیوود دبیرستان میوزیکال(Highschool musical) و پای آمریکایی(American Pie) میسازد در کنارش آواتار(Avatar) و مسیر سبز(Green Mile) و میست(Mist) و افسانه 1900(Legend of 1900)را هم میسازد.اینجاست که تماشاگر مختار است که فیلمی ارزشی و معناگرا ببیند یا فیلم های سراسر خنده و همراه با شوخی های جنسی.در آواتار جنگ مادیت و معنویت را میبینیم،مسیر سبز روایت قدیسی است که از ناکجا آباد آمده و در آخر اعدام میگردد و در میست ماهیت واقعی انسانها مورد بحث قرار میگیرد.باز هم تاکید میکنم فیلمی چون آواتار تنها به دلیل جلوه های ویژه افسانه های اش موفق نشد،ریتم حماسی و داستان بی نقص آواتار ناخواسته بیننده را بر روی صندلی خود میخکوب میکند.

شاید سینمای ما به لحاظ سخت افزاری راه درازی تا رسیدن به سینمای امروزی و ساخت فیلمهایی چون آوتار و بنجامین(The Curios case of Benjamin button) و ترمیناتور(Terminator: Salvation) داشته باشد اما ارتقای کیفی فیلمها تنها نیازمند کمی اندیشه است.تا شاید فیلمهای ساخته شده توهین به شعور مخاطب تلقی نشود و سینماها هر روز خالی تر دیروز نشود.شاید خود ما مردم با ارزش قائل شدن برای شخصیت خود و اجتناب از دیدن فیلم های سطحی و سخیف،می توانیم فیلمسازان را به نوعی مجاب کنیم در رویه فیلمسازی خود تجدید نظری اساسی بکنند.

شعری از افشین یداللهی:

2010-11-25T08:37:00.001+03:30

تو که فکر می‌کنی دنیا تو دستاته،
خودت تو دست دنیایی، نمی‌دونی

خیال کردی جهان تا هست تو هستی،
جهان می‌مونه اما تو نمی‌مونی

تو که فکر می کنی رنگین تره خونت
از اونا که خدای تو خداشونه

خدا رو چی تصور کردی؟ چی دیدی؟
خیال کردی دعاشونو نمی خونه؟
اگر خونی به ناحق ریخت یا اشکی،
نمی‌خشکه، نمی‌میره، غزل می‌شه

غرور و ظلم و بی‌رحمی یه روز،
آخر نه با کینه، فقط با عشق حل می‌شه

دعا کن بار خونو از رو دوش تو خدا، امروز با اشکات برداره

که فردا از چشایی که رو حق بستی،

همین خونه که جای اشک می‌باره

ملت به چه روزی افتاده است از تدبیرتان!

2010-10-06T14:47:00.001+03:30

تو دیروز آمدی،آن هم چه آمدنی.دیروز همه خوشحال بودند،مخصوصا کودکان و نوجوانان مدرسه ای که انتظار برای دیدن تو را به نشستن در کلاس درس ترجیح دادند و از ساعاتی پیشتر به استقبال تو آمدند.خیلی هایشان نامت را هم نمی دانستند اما آمدند.در و دیوار شهر یک شبه پر شد از انواع و اقسام پوستر ها،انواع شعار ها و از همه مهمتر پچ پچ های در گوشی مردم که این روزها برای آنکه سر از آنچه در افکارت هست درآورند به هم می گویند، البته یواشکی تا گوش دیوار نشنود!حرف هایی که مردم در تاکسی و خیابان،در مهمانی های شبانه و خانوادگی به هم میزنند واقعا شنیدنی است. حتما تو هم آنها را شنیده ای.کمی با حرف ها و اعدادی که ارائه میکنی متفاوت و البته متناقض است.باید ببخشی،مردم که مانند شما سواد دکتری ندارند، از جهالت خود گاها مغلطه میکنند.به قول خودتان شما با مردم صادق هستید و چون صادق هستید ثابت هستید!!اما اگر آماده ای چند فقره از این پچ پچ های مردم را برایت بگویم.آماده ای؟؟بگم!!بگــــــــــــــم؟!

امنیـــت:در این چند وقته که از قضا هفته پلیس هم هست،شبی نبوده در این شهر سرقت و زورگیری اتفاق نیفتد.از دزدی های سریالی محله نعلبندان گرفته تا زورگیری از سوپرمارکت های جاده ناهارخوران.چند وقت پیش هم خبری درباره قداره کشی در روز روشن و از همه قشنگتر در چند صد متری کلانتری شنیدم،باج گیری و زورگیری هم در برخی از نواحی شهر شنیده شده.خیلی جالب بود،از آرامشی که برای مردم فراهم کردی لذت میبری؟

دروغ:به قول بیژن نوباوه(جانباز شیمیایی و خبرنگار سابق ایران در نیویورک) در همین به قول شما نظام سلطه، یعنی آمریکا بعد از Rape یعنی تجاوز به عنف بزرگترین و سنگین ترین گناه دروغ است.اما گویا در کشور ما آنقدر ها هم بزرگ نیست.وزیری هنگام رای اعتماد خود را فارغ التحصیل از معتبرترین دانشگاه جهان معرفی میکند،پس از چندی که از صدارت ایشان میگذرد کاشف به عمل می آید که نه دکتری بلکه هیچ گونه سواد آکادمیکی ندارد.به همین سادگی میشود به یک ملت دروغ گفت و وزیر شد.یا کسی که معاون اول تو است و خود را دکتر معرفی کرد به نقل از منابع نزدیک به خودت دکتری ایشان هم جعلی بود.دیدی دروغ گویی در این کشور چه قدر سهل است.هاله نور دیدنت هم که کاملا راست و حقیقت بود از این رو دهانم در این رابطه کاملا بسته است!!قبول کن قبح دروغ ریخته است!

اقتصاد:حیاتی ترین خواسته یک ملت از دولت مطبوع خود تامین اقتصاد با ثبات و قوی است.همیشه از رشد اقتصادی کشور دم میزنی،اعداد و ارقام و نمودار نشان میدهی،اما تا به حال شده در طول یک هفته قیمت کالاهای ضروری مردم ثبات داشته باشد و بالا و پایین نشود.در ابتدای هفته تخم مرغ کیلویی 900 است دو روز بعد از مرز 1000 تومان رد می شود آخر هفته تخم مرغ کیلویی 1300 تومان را هم رد میکند.

خیلی تامل برانگیز است که کسی در این کشور بگوید زمانی که نفت بشکه 40 دلار بود درآمد ما همین قدر بود و زمانی هم که نفت 140 دلار معامله شد در آمد ما همانقدر باقی مانده.این بود پول نفتی که قرار بود سر سفره های مردم بیاید؟از اسامی مفسدان اقتصادی چه خبر؟هنوز آن اسامی در جیب تان است؟

در رکود و زمستان اقتصادی جهان دم از رشد اقتصادی روز افزون میزنی اما تکدی گری روز به روز افزایش میابد؟بیکاری و متعاقب ان اعتیاد دانه دانه جوانان ما را قربانی میکند،از مردم میخواهی جمعیت را افزایش دهند به هر نوزاد 1 میلیون تومان هدیه میدهی(علیرغم مخالفت مجلس)اما از آن طرف جمعیت بالا را عامل بیکاری میدانی!در زمان اوج قیمت نفت تا مرز 140 دلار، قاطعانه گفتی نفت از 100 دلار کمتر نمیگردد اما چند ماه نشد که نفت ما تا 37 دلار هم رسید،ان وقت انتظار داری با چنین تحلیل های اقتصادی مردم به طرح هدفمند سازی یارانه ها اعتماد کنند؟؟!!

کرامت انسانی:اگر به یک کشور اروپایی یا آمریکا سفر کنید شما را از گیت های درجه دو و سه عبور میدهند،آی پرینت(eye-print) و انگشت نگاری می کنند،که البته با روابط حسنه ای که میان ما و دول غربی وحود دارد دور از انتظار هم نیست اما وقتی از زائرین بازگشتی از سوریه و عراق درباره اهانت و بدرفتاری ماموران گمرکی کشورهای مذکور میشنوی تنت به درد می آید.اسم سوریه و عراق را به عنوان برادر معرفی میکنی اما کوچکترین احترامی برای ایرانی ها قائل نیستند.از روی حس نوع دوستی و بشر دوستی عراق را کمک میکنی اما همین کشور دوست و برادر عراق نه تنها از دادن غرامت جنگ به ایران تفره میرود بلکه حاضر به تعطیلی پادگان اشرف و تحویل دادم مجاهدین خلق به ایران هم نیست.

عوض آنکه در سازمان ملل از حقوق از دست رفته ملت ایران سخن بگویی سیاست های اقتصادی آمریکا را نقد میکنی.می خواهی دست های پشت مرده 11 سپتامر و هولوکاست را برای مردم آمریکا و جهان رو کنی آما از این نکته غافلی که به خاطر آن آزادی بیانی که در غرب هست و آن را دموکراسی غربی مینامی هزاران جلد کتاب در تایید یا رد حوادث مذکور نوشته شده تا تشنگان حقیقت به مقصودشان برسند.دیپلمات های ایرانی همچنان دربند اسرائیل هستند اما تو بی توجه به آنها در تقبیح مذاکرات صلح خاور میانه جمله های آبدار می گویی.و سر آخر شان و کرامت انسانی مردم را در مقابل در سفارت های کشور های خارجی ببینید.فرم پرت میکنند،در صف های طولانی مردم را نگه میدارند حتی بعضا توهین میکنند اما گویا تو خود چشم هایت را بر روی این حقایق بسته ای.آیا میدانی پاسپورت ایران برای چند کشور معتبر است؟کمتر از 20 کشور، در حالی این عدد برای مالزی و اندونزی بیش از 100 تا است و حتی برای کشوری چون سوریه که قابل قیاس با ما نیست خیلی بیشتر از ماست.آیا کرامت ایرانی این است؟آیا شان ایرانی تا این حد نازل است؟میبینید ملت به چه روزی افتاده است از تدبیرتان؟؟

دموکراسی:دموکراسی یا حکومت مردم بر مردم،با معنای لغوی این واژه کار ندارم،با تاویل و تفسیری که ما و غرب از واژه دموکراسی داریم هم کاری ندارم اما میخواهم بدانم اگر در کشور و محدوده قلمرو شما یک نفر پیدا شود که از شما انتقاد داشته باشد،بخواهد اشتباه شما را بگوید،بخواهد جامعه را از عواقب کار غلط شما آگاه کند،چه باید بکند؟آیا مردم ما حق دارند مانند ملت آمریکا هر زمان که از دست اوباما خونشان به جوش آمد به خیابان ها بریزند؟آیا ما می توانیم مانند مردم فرانسه عکس رئیس جمهور را پاره کنیم و علیهش شعار دهیم؟آیا میتوانیم مانند کامیونداران یونانی اعتصاب کنیم و جاده ها را مسدود کنیم؟آیا اجازه داریم مانند فلسطینیان ساکن الخلیل و کرانه باختری به خبابانها بیاییم و علیه اسرائیل شعار دهیم؟آیا رسانه ملی کلامی در مذمت و نکوهش حضرتعالی میگوید؟آیا احزاب مخالف حق برگزاری جلسات مردمی را دارند؟آیا اجازه داریم سبز باشیم ولی آزاد باشیم؟؟

دیروز آمدی و امروز میروی به فکر فردایت باش

میوه گرگاندوستی در 20 شهریور به بار نشست

2010-09-12T11:56:00.000+04:30

در مراقبات و مکاشفات شخصی خود در حال سیر و سلوک بودم که از عالم بی منتهای سایبری ندا آمد برخیز که وقت نتگ است و باید رفت،گفتمش کجا باید بروم؟

فرمود:جوانک نادان و مزلف؛ امروز 20 شهریور است و . . . .

رشته کلامش را در همینجا منقطع کردم ودر طرفه العینی ردا و قبا و سایر مایتعلقات پلوخوری خویش را پوشیده و روانه محله دربنو گشتم.جن و انس که بماند که کبوتر های محله دربنو هم فهمیده بودند که امروز چه خبر است.با سلام و صلوات و اذن دخول وارد صحن مبارک مدرسه عمادیه شدم.از در و دیوار دوست و آشنا میبارید.وقتی طوفان سهمگین سلام و علیک ما با دوست و آشنا اندکی فروکش کرد محلی در جوار عده دیگری از دوستان مکانی پیدا کردم تا بر مسند آن تکیه زده و به قول اعراب جلوس کنم.

گرگانیها که در جوار مان زیاد بودند اما اخوان مهیمنی و اخوان چراغعلی بیشتر در چشم می آمدند.اخوان مهیمنی که در حال خواندن سلیمی که قرار بود فردا توزیع گردد بودند و هر از گاهی نکتی از آن یادداشت میکردند و زیر لب و در گوشی صحب میکردند،خدا عالم است که چه فتنه ای در سر داشتند.اخوان چراغعلی هم که در سوگ غیبت برادر شورایی خود زانوی غم در رخ داشتند و از این رو بر آن شدم خیلی نزدیک آنان نگردم.

پزشکپور عزیز که سالها بود در مقام مجری گری ندیده بودمش بالای منبر رفته بود تا می توانست عقده این چند سال را خالی کرد.اگر اغراق نباشد باید بگویم تن صدایش من را به یاد “لری کینگ” مجری یکی از شبکه های آمریکایی می اندازد.سخنرانی شهردار محترم که گویا تازه از یک دوجین بازدید و کلنگ زنی و مبالغی خودرن حرص و جوش بازگشته بود را هم شنیدیم و نوبت به ریاست شورا رسید.جناب قلیشلی که زحمت بی حد و اندازه ای برای برپایی این جشن کشیده بود آنچنان با شور و هیجان درباره این مراسم سخن میراند که من و دوستانم تلویحا تخلص قاضی القضات را بر ایشان نهادیم.در ادامه قلیشلی آنچنان کباده شعر و ادب را کشاند و پا را در در خورجین احمد شاملو(رحمت الله علیه) کرد که گفتم الان است که دامنم از دست برود و بی اختبار به سمت ایشان حرکت کرده و جبهه ایشان را غرق بوسه کنم.

عکس از معین مطلق

پس از بسیج همگانی حضار در پایین کشیدن قلیشلی از محراب شعر و ادب،نوبت شریف موسوی بود که به ابراز احساسات با معشوقه خود بپردازد.از ابتدا تا پایان، آنچنان با لهجه شکر وار گرگانی اشعار خود ساخته اش را تقدیم حضار کرد که حاضرین گه گاه بی اختیار دست میزدند و کلام زیبای ایشان را قطع میکردند.خلاصه حال توپی به اهل مجلس وارد شد،احتمالا اگر ذیق وقت مانع نبود حاضرین بی مبل نبودند که اشعر دیگر ایشان را به گوش جان نیوش کنند.

سرآخر هم چهره برافروخته دکتر معطوفی پشت تریبون ظاهر گردید و در حالی که نهایت تلاش خود را میکرد تا چهره عبوسش را پشت حس زیبای گرگان دوستی اش مخفی کند،شروع به پراکنده کردن سخنان نمود.در اواسط سخنرانی ایشان پزشکپور نیم خیز شد تا مطلبی را که احتمالا ذیق زمان بود را به ایشان گوشزد کند که با پاسخ قاطعانه معطوفی مواجه شد و به قول خود ما پزشکپور ماست ها را کیسه کرد و تا آخر صحبت سر سوزنی تکان اضافی نخورد.احتمالا بنده خدا ترسیده نکند دکتر معطوفی این بار نوع دیگر مقصود خود را گوشز کند!!!

در آخر هم مبالغی لهو و لعب و غنا و طرب در قالب موسیقی دلنشین سنتی به مجلس الصاق گردید تا همه خلق الله شادمان و مسرور مجلس را ترک کنند و گران شدن 100 در صدی قیمت نان خیلی مکدرشان نکند.

در آخر ملاقات با دوستان حقیقی و حقوقی و مجازی،از دوستانی که از طریق وبلاگها و کتاب چهره (یا به قول فرنگی مأبان فیس بوک) گرفته تا عزیزان نورچشمی که از نزدیک توفیق آشنایی با ایشان را داشتم برایم بسیار مفرح ذات بود و قطعا ممد حیات.

من حیث المجموع مراسم خوبی شده بود،حداقل سلیقه آفت زده حقیر را که ارضا نمود.لازم به تذکار نیست که با توجه به وقایع ماوقع اصلا انتظار چنین مراسمی را هم نداشتم اما به هر حال خوشحال شدم که در این زمستان ذوق و اندیشه چنان میوه خوشمزه ای که حاصل دست یک کلونی گرگاندوست است بالاخره به بار نشست.

اجرهم مقبول,سعیهم مشکور

پی نوشت:عدم حضور عده ای فعالان واقعی این مراسم بسیار ناراحت کننده بود.سوء تفاهم نشود منظورم چراغعلی و علی نصیبی نمی باشد، مقصود اینجانب شخص کلاتی بودند که جای خالی ایشان به شدت در مجلس احساس شد.

روز گرگان، شاید وقتی دیگر

2010-09-08T15:37:00.000+04:30

روز گرگان،روزی که قراری بود در آن هر چه می بینیم رنگی از گرگان داشته باشد،به دلیل مخالفت های تلویحی مسولین شهر قرار است زیر چتر نگاه های غضب آلود برخی از افراد معلوم الحال برگزار گردد.روزی که می توانست خود مبدا سازندگی گرگان باشد،روزی که میتوانست آستین های همت همه،از ملت و دولت مردان را بالا بزند تا جبران کارهای نکرده باشد،روزی که می توانست لبخندی هر چند موقتی در گوشه لب های ترک خورده مردم بنشاند،روزی که فصل اشتراک گرگان نشینان تنها عشق به گرگان و گرگان دوستی می توانست باشد،روزی که فرهنگ خاک خورده گرگان زمین میتوانست از گنجه یاد بزرگان شهر بیاید و چند ساعتی در معرض تماشای جوانتر ها قرار بگیرد،آن روزی که از خاطره اش هم میتوانستیم بوی فردا را احساس کنیم، روزی که ادبیات گرگانی می توانست آزادانه در کوچه های شهر قدم بزند،روزی که مردم متوانستند کم کاریهای روا داشته شده در حق شهرشان را فراموش کنند و باور کنندمسئولین شهرشان اگر چه از دیاری دور آمده اند اما به احترام مردم شهر برای گرگان از هیچ خدمتی دریغ نمی کنند،روزی که مردم میفهمیدند که اگر چه رئیس اداره آ با معاون اداره ب خرده حساب حزبی دارد، اما پای گرگان که پیش آید همه اینها به حاشیه میروند و اشتراک در گرگان دوستی تمامی تعارضات ایدئولوژیک را در خود حل میکند،روزی که شهرام ناظری میتوانست به یاد گرگان بخواند،روزی که یاد گرگاندوستان خفته در خاک را زنده میکردیم و برای جاودانگی اسمشان و ادامه یافتن رسمشان تلاش میکردیم،روزی که می توانست . . . .؛روزی که میتوانست خیلی چیزها بشود اما شاید که یک نطق هفتگی،یک امضا،یک دستور و یا یک توپ و تشر جلویش را گرفت!!

نمیدانم برخی از چه ترسیدند که با برگزاری مراسم روز گرگان مخالفت کردند.روز گرگان قرار بود تنها چند ساعت به یاد گرگان بیفتیم و برای ترمیم تن زخم خورده اش چاره ای بیندیشیم.مراسمی که میتوانست با حداقل هزینه برگزارشود و بیشترین تاثیر را درشناساندن اسم و رسم گرگان در کل ایران داشته باشد.چه بسا این روز سبب شود تا ایراندوستان سراسر ایران برای اعتلای فرهنگ شهر و دیارشان چنین مراسمی بگیرند تا اعلام کنند که فرهنگ شان هنوز زنده است و برای احیای بیشتر آن روز به روز تلاش میکند.تلاشی که اگر چه هر شهر و روستا برای شناسندن و بهبود فرهنگ خود میکند،اما در آینده نه خیلی دور خروجی یکپارچه آن فرهنگ ناب ایرانی خواهد بود.فرهنگی که در طول تاریخ در تاراج شرق و غرب قرار گرفته و امروز با آنچه نیستیم که باید باشیم.آنان که نمیدانند بدانند که گرگان دوستی جزئی از حس وطن دوستی ماست،وطنی که از بدو تولد با گریه های مان فریاد زدیم که برای آبادیش تلاش میکنم و برای حفظ یک وجب از خاکش جان خود را تقدیمش میکنیم.

روز گرگان-از وبلاگ گرگان نامه

مطمئنا برگزاری حداقلی مراسم روز گرگان اگر و تنها اگر با پوشش خوب رسانه ای همراه باشد اثرات مطلوب خود را به همراه خواهد داشت.اثراتی که حداقل آن آشنایی هر چه بیشتر سایر فرهنگ ها با تمدن کهن هیرکان است.

مصائب وبلاگ نویسی

2010-09-05T17:59:00.001+04:30

خسته و کوفته از بیرون می آیید خانه،کمی استراحت میکنید بعد رایانه خود را روشن میکنید تا سری به وبلاگ تان بزنید و بازخورد آخرین مطلبتان را ببینید.اگر مثل من از پرشین بلاگ استفاده میکنید،بار اول که نام سایت را مینویسد و کلید اینتر را میزنید پیغام خطایی مشاهده میکنید.وقتی دوباره و چندباره عمل فوق را تکرار میکنید و یک دو جین پیغام، با مضامین مختلف و البته بی مربوط را مشاهده میکنید،کمی مشکوک میشوید.ممکن است مودم تان را ریست کنید و باز از نو امتحان کنید.وقتی باز هم نتیجه نمیگیرید، خوشبینانه فکر میکنید که نقصی ست موقتی، که یقینا تا فردا مرتفع خواهد شد.

ولی وقتی فردا باز هم آنچه دیروز دیدید را مشاهده میکنید،شستتان آگاه میشود که خبری است.در فیس بوک و توییتر جنجال به پا میکنید،به دوستان ایمیل میزنید تا شاید خبری بگیرید.هیچ کس در جریان نیست.خود پرشین بلاگ هم خبری نمیدهد،رسانه های دولتی و غیر دولتی،وطنی و غیر وطنی،مخالف و موافق هیچ یک خبری نمیدهند.اینجاست که از سایت مذکور ناامید میشوی و تلاش میکنی دل در گرو سایت دیگری ببندی.اما وقتی به گذشته های نه چندان دور مراجعه میکنی،حوادث مشابهی را میبینی.از کار افتادن بلاگفا و بلاگر و از همه قدیمیتر فیلترینگ ورد پرس ،همه و همه خاطرات شیرین وبلاگنویسی ات را مکدر میکنند.دیگر وبلاگ نویسی را کف روی آبی میپنداری که ممکن هر دم با فشاری مضاعف بترکد و شما رو در برزخ نوشتن فرو ببرد.

در این روزهای اخیر که پرشین بلاگ به کما رفته است،اکیدا خبری از مسئولین سایت مذکور نشد که آیا بدانیم پرشین بلاگ به نظر برخی فیلتر شده یا واقعا نقصی موقتی است.باز هم گلی به گوشه جمال بلاگفا که حداقل کاربر را در جریان امور میگذاشت.نمیدانم شاید انتظار من کاربر زیاد است اما من به عنوان یک کابر فکر میکنم آنقدر حق داشته باشم که درباره آینده وبلاگم بدانم.در این چند وقت بارها سعی شد که این مطلب به گوش پرشین بلاگ برسد اما ندایی غیر مستقیم از پرشین بلاگ می آمد که میگفت:

من گوش استماع ندارم،لمن تقول!!

تا چند روز قبل گمان میکردم تنها استفاده از شبکه های اجتماعی از قبیل فیس بوک و توییتر در کشورم سخت و لایمکن است،اما مصائب وبلاگ نویسی را هم باید به آن اصافه کنیم.نمیدانم باز قرار است بار چنین مشکلاتی را قطعی کابل فجیره بر دوش بگیرد یا این بار قرار است بهانه ثقیل الباور دیگری بر مردم عرضه گردد.هر چه که بود،در این چند وقته پوست ما کلفت شده و به این راحتی شانه خالی نمکنیم.

به قول شاعر این نیز بگذرد.

قدس، اندوهی به وسعت اقیانوس

2010-09-01T15:07:00.001+04:30

روز قدس دیگری نزدیک است.همه خود را به نوعی آماده شرکت در راهپیمایی روز جهانی قدس میکنند.مراسمی که اگر چه هم سن و سال انقلاب اسلامی ایران است اما به اندازه نیمی از آن هم به آرمانهایش نرسیده است.شعار هایی که در این روز طنین انداز میشود درد دل هر آزاده و هر انسان ظلم ستیز است.اما مشکل اینجاست که این شعار ها هم وزن آرمانها یمان نیست و قابلیت اجرایی ندارند.که البته شعار زدگی آفت ملت های مظلوم است و با شعارهای "جنگ جنگ تا پیروزی" تلاش میکنند آرمانهای خود را به دشمن تا دندان مسلح دیکته کنند.آیا راه مبارزه در شرایط کنونی این است؟قریب به سی سال است که رهبر فقید ایران دستور برپایی مراسم روز قدس را در ایران داد و در آن زمان به دلیل جهان شمول بودن مسئله قدس،این روز به سرعت در میان جوامع مردم نهاد بین المللی همه گیر شد و تبدیلی به سنتی شد که همه ساله انجام میشود.اما آیا واقعا تمام کاری که میشود برای آزادی فلسطین کرد همین است؟به نظر من نیت و هدف اصلی بنیانگذار این روز چیزی فراتر از یک تجمع اعتراضی و سر دادن چند شعار است.این روز، روز گردهمایی تمام ظلم ستیزان عالم است تا به پشتوانه نیت و هدف مشترکشان یعنی آزادی قدس،اختلافات قومی و مذهبی و نژادی خود را کنار گذاشته و برای حل این معضل عالمگیر چاره ای عملی بیندیشند.متوسل شدن به سازمان های بین المللی که همگی دارای یک سوپاپ اطمینان به نام حق وتو میباشند نه تنها دردی را دوا نمیکند بلکه باعث پیروزی دشمنان در جنگ روانی میگردد.تهدید به حمله نظامی هم در زمانه ای که پیمان های اخوت میان کشورهای منوط به کاغذ پاره ای بیش نیست،جز اینکه موجبات فراهم آوردن فجایع انسانی دیگری را شود، دستاورد دیگری ندارد؛البته ایمان دارم ممکن است شرایطی به وجود آید که لازم باشد با ریختن خون خود درس آزادگی دهیم.

منبع عکس:Big Pictures

راستش جنگ واقعی علیه فلسطینیان اینی نیست که هر روز با اشک و آه میبینیم.وقتی پی بردم شرکت پپسی و اچ پی چگونه برای نیل به هدفشان برنامه ریزی کرده اند،حسی مملو از افسوس و تعجب مرا فرا گرفت.شاید شما هم بدانید واژه پپسی در زبان انگلیسی مخفف چند کلمه است که معنای آن این است :" با پرداخت هر پنی اسرائیل را حفظ کنید".این بدان معناست که یک پنی از فروش هر نوشابه پپسی صرف حفظ اسرائیل میشود.شرکت اچ پی(hp) هم به همراه سیل عظمی از شرکتهای وابسته به صهیونیسم دستورالعملهای مشابهی را برای جمع آوری منابع مالی برای کمک به اسرائیل دارند.با خود گفتم جنگ واقعی اینجاست.جنگی که هر صهیونیست در هر جای دنیا میتواند تیری به نفع اسرائیل پرتاب یکند واحسرتا که ما مسلمانان خوابیم!!

شاید بد نباشد به جای اجرای سنتی مراسم روز قدس و صرف دادن چند شعار " مرگ بر اسرائیل "،به مقابله به مثل با دشمن مشترکمان بپردازیم.چرا اسرائیل یک منبع مالی ثابت مانند پپسی دارد ولی ما مسلمانان و همه کسانی که برای آزادی فلسطین دعا میکنند چنین چیزی نداشته باشد.چرا ما یک برند و محصول با کیفیت نسازیم که عواید فروشش را در اختیار گروههای مبارز فلسطینی قرار دهیم.محصولی که میتواند به بهانه قدس در همه جهان محبوب شود و به واسطه فروش زیادش باری از دوش مظلومین عالم بردارد. روز قدس نماد دادخواهی ملتهای مظلوم است.به جای آنکه هر روز در رسانه هایمان فلسطین را ملتی مظلوم معرفی کنیم که زیر چکمه های اسرائیل در حال له شدن است،کمکش کنیم حقش که حق همه ظلمستیزان است را بدست آورد.

در این روز اگر برای آزادی قدس دعا میکنید،دعایی هم نثار چشم و گوش های بسته برخی از مسلمانانی بکنید که اگر تنها نیم درصد سود حاصله از درآمد سالانه کمپانی های نفتی خود را به فلسطین اختصاص میدادند دیگر اسرائیلی وجود نداشت که مانند . . . از آن بترسند.

خدا به داد برسد

2010-08-28T12:14:00.000+04:30

تازه بازی استقلال و سپاهان تمام شده بود و من خوشحال از سوخته شدن دماغ خوش قواره غلام عنایتی و امیر قلعه نوعی،مشغول نوشتن خزعبلاتی آغشته به نفت، برای آن وبلاگ دیگرم بودم.آنچنان در عمق نوشتن بودم و باز داشتم توطئه چینی میکردم تا زیر آب یکی دیگر از مدیران زحمت کش را بزنم که ناگهان زمین چون گهواره دوران کودکی ام شروع به لرزیدن کرد.اول گفتم توهم فانتزی است و اما توهمش آنقدر واقعی بود که در طرفه العینی،به سان تیری که از چله کمان رها گشته به داخل حیاط جهیدم.بنا به وظیفه خطیر آگاهی بخشی،به سرعت خبر زلزله را صفحه فیس بوک و توییتر خود،به گوش خلق الله رسانیدم،باشد که ملتی آگاه گردند.

بسیار خسته و کوفته بودم،که آرام آرام پلکهایم ثقیل شد و به قول فرنگی مابان ، مغزم پیغام shut down داد و خوابم برد.با صدای همهمه مردم از خواب برخاستم.جمعی را دیدم که دور یک بنده خدا را گرفتند و با هر کلمه ایشان،برایش سوت و کف و بعضا شعار میدهند.نزدیکتر که رفتم صدا را شناختم،باز نزدیکتر که شدم کیفیت تصویر هم بهتر شد و تمثیل مبارک اسفندیار جان رحیم مشایی را دیدم.دیدمش ردای لیبرالیستی به تن آراسته و مرتب برای ملت افاضات میفرماید.در پاسخ به یکی از عزیزان جوگیر که از ممنوع شدن پخش آثار افرادی چون شجریان و مدیری سوال فرموده بود،با شدت و حدت خاصی که تا قبل از آن هیچ بنی بشری ندیده بودم جواب داد:"ربنای شجریان میخواهید؟طنز مدیری میخواهید؟اینها که چیزی نیست،اگر من رئیس شوم امر میکنم برایتان . . . هم پخش کنند!".که اینجا با ابراز احساسات شدید و غیر قابل کنترل مردم مواجه میشود و ملت در پاسخ به این فرمایشات مملو از در و گوهر ایشان،وی را با شعار هایی هچون "مشایی بت شکن . . .بشکن" بدرقه فرمودند.

ما که تا اینجا نظاره گر معرکه این عزیز بت شکن بودیم،آزرده خاطر از انواع و اقسام فرآیند های انتخاباتی،عطای ایشان را به لقایش بخشیدیم و ره منزل در پیش گرفتیم.سر کوچه که رسیدم چشمم به یک آشنا افتاد و گفتم کمی با وی صحبت کنم بلکه آرام شوم.

با خنده گفتم:"به به مسعود نمکی!!ببخشید ده نمکی!!"

با حالت خاصی نگاهم کرد و گفت:"برو،مزاحمم نشو که الان کلی کار دارم."

گفتم:"چیه بابا،کلاس میذاری؟دیگه یه اخراجی ها ساختن که اینقدر کلاس گذاشتن نداره!!."

گفت:"اخراجی ها کیلو چنده؟!اینی که میبینی فیلمنامه هالک سه(Incredible Hulk 3)."

گفتم:"چیییییی میگی؟؟؟(با طعنه)بازیگراتم انتخاب کردی؟!"

گفت:"همون اکبر عبدی و دو سه تا دیگه از بچه ها،شاید خودمم بازی کردم."

بهش گفتم:"بابا بی خیال شو!هالک سبزه میدونی پس فردا واست چه حرف و حدیثایی در میارن؟؟تازه هالک پره از صحنه های فسق وفجور!!این هام هیچی ناشر قبلیش یه کمپانی صهیونیستی بوده!!وارنر بروس!!بازم بگم!!!!!!"

یک نگاه عاقل اندر سفیه کرد و گفت:"اولا بی خیال نمیشم.دوما دادم بجه ها هالک رو بتونه بزنن فردا هم یه رنگ مشکی متالیک میزنمش،چش دنیا رو کور کنه.سوما فسق و فجور هم گاهی وقتا لازمه البته حواسم هست مصداق گناه نشه یه وقت.چهارما،ته فیلم بچه ها قرار یه ربع "مرگ بر اسرائیل" بگن که اابته این قسمت صرفا جهت تنویر اذهان عمومیه."

این دفعه من که هاج و واج داشتم این خزعبلات را گوش میکردم،یک نگاه عاقل اندر سفیه آبدار به وی کردم و بدون آنکه کلامی از تپانچه دهانم شلیک شود،راهم را کج کردم.دلم میخواست چند کشید آب نکشیده حواله صورتش میکردم که دیدم مصلحت نیست،در راه مرتب داشتم بهش فحش های چارواداری میدادم که صدایی منو سرجام میخکوب کرد.

صدا گفت:"اوهوی کچل!!هو وایستا بینم!!"

برگشتم ببینم کدام موجود شیٌ عجیب است که این چنین پرت و پلا نثار هیکل مبارک ما میکند.گفتم:" سیاهی کیستی؟"

پاسخ داد:"پارسی کولا!!"

این را گفت من و آن صدای مجهول الهویه غهغه بنا کردیم به خندیدن،حالا نخند و کی بخند.

ناگهان دوزاری مان افتاد که کجا هستیم با صدای غرایی به آن شی عجیب گفتم:"رو آب بخندی کچل!!"

گفت :" احمق،میدانی من کیم که این چنین بی احترامی میکنی؟!"

گفتم:"هر کی میخوای باش،واسه ما رقمی نیستی !"

این بار صداش ترسناک تر شده بود.گفت:"من لولو ام،همون که . . . برده،حالا فمهیدی کچل؟"

سکوت مرگباری میان من و لولو حاکم شده بود.گفتم:"لو..لو. .لولولولولولولو!!!!!!"این را گفتم نعره ای از خوف و ترس زدم از خواب پریدم.عجب خواب خوفی دیده بودم.هنوز باورم نشده بود که داشتم خواب میدیم.باید برای سحر بلند میشدم.نمیدانم از ترس ناشی از زلزله بود یا از عواقب ناپرهیزی درصرف افطار.صدای رعد آسمان هم آنچنان بود که لرزه ای هرچند ضعیف بر پیکر ساختمان ایجاد میکرد.

تعبیر خواب هر چه باشد ما به فال نیک میگیریم.اما تا به حال که گل و بلبل و حورالعین بهشتی در خواب میدیدیم این بود وضع ما،خدا به داد برسد.

سیمای سبز ما در حال زرد شدن است

2010-08-24T17:49:00.000+04:30

چند سالی است که از آغاز به کار سیمای سبز گلستان میگذرد که شاید بزرگترین دستاورد این مهم فارغ شدن از ادبیات غریب مازندران می باشد.چند سال است که سیمای استانی گلستان آن طراوت و شادابی سابق را ندارد و یک رویه کسالت بار مملو از تکرار را در پیش گرفته است.نقدهای اینجانب که بیانگر نظر شخصی ام میباشند را به طور موردی و با ذکر مثال بیان می کنم:

کیفیت پایین جلوه های بصری:راستش این مورد طیف وسیعی از مسائل را در بر میگیرد.از همه مهمتر کیفیت پایین تیزرها و محصولات گرافیکی است.راستش برای شهر و استانی که مملو از افراد توانا در این زمینه میباشد ،اصلا قابل قبول نیست که چنین تیزرهایی با این کیفیت نازل و بدون در نظر گرفتن جنبه های زیبایی شناسی به کار رود.برای استانی که در زمینه انیمیشن پیشرو است و افراد قهاری را در زمینه گرافیک سنتی و دیجیتال دارد،پسندیده نیست یک تیزر قابل قبول برای یک برنامه تولیدی اعم از بخش های خبری یا سایر برنامه ها نداشته باشد.

مسئله دیگری که در این طیف جای دارد و بسیار آزار دهنده است،عدم رعایت حداقلی اصول زیبایی در دکور برنامه ها و بعضا لباس مجری هاست.دکور فعلی بخش خبری که ظاهرا زحمت و هزینه زیادی برایش صرف شده در قیاس با دکور بخش های خبری 10 و حتی 20 سال پیش کشور هم حرفی برای گفتن ندارد.

اخیرا هم در یکی از برنامه های زنده شبکه گلستان یکی از مجریان(خانم)با وجود رعایت حجاب آنقدر پوشش عجیب و غریبی داشت که با خود گفتم اگر گشت ارشاد ایشان را ببیند کارش با کرام الکاتبین است.احساس میکنم اهمیت دادن به ظاهر و رعایت اصول زیبایی در سیمای سبز گلستان تقریبا فراموش شده است.

کاهش برنامه های تولیدی:راستش در ابتدای افتتاح سیمای گلستان و حتی پیش از آن،سریال های طنز و برنامه های هدف دار(جهت فرهنگ سازی) بیشتر به چشم میخورد.از پسر عمه جان مجید بیگی گرفته تا سریال خانه آفاق(اگر اشتباه نکنم) که در ماه مبارک رمضان پخش میشد که اتفافا لوکیشن آن هم در محله سرچشمه و خانه باقری ها بود.راستش از آن به بعد سریال یا فیلم سینمایی که واقعا رضایت حداکثری بینندگان را داشته باشد ندیدم.البته این اواخر مجموعه طنزی با هنرمندی عطالله صفرپور در حال پخش بود که به طرز غیر مترقبه ای پخش آن متوقف شد،علت چه بود؟الله اعلم!!

مجری ها و گویندگان خبر:در این زمینه بسیار حرف دارم.متاسفانه علیرغم دارا بودن استعداد فن بیان در استان،اکثر مجریان فعلی در این زمینه از کیفیت بسیار پایینی برخوردارند.چند تن از مجریان و خبرنگاران اخبار ساعت 22 شبکه سوم سیما،گلستانی هستند،به همه اینها آقای قرآنی مجری اسبق شبکه خبر در لندن و آقای پزشکپور(که نمیدانم الان کجا هستند) را هم اضافه کنید.راستش وقتی کیفیت اجرای برنامه های رادیوی گلستان را میشنوم و از وجود این همه استعداد گویندگی و بیان در میان هم استانی هایم آگاه(تر) میشوم،به حال زار سیمای گلستان غبطه میخورم.انصافا مجریان خبر و حتی برنامه "شونشینی" تسلط کافی در اجرای برنامه ندارند،بعلاوه که تن صدای آنها به دلیل لهجه دار بودن مناسب اجرا نیست.راستش از معدود اجراهای خوب در سیمای گلستان برنامه ای است که اخیرا پخش میشود،به نام "رو در رو" که مجری آن بسیار عالی مدیران استان را به چالش میکشاند و کم کاری هاشان را متذکز میشود.

در ضمن خبرنگاران خبری که در سایر شهر های استان(به غیر از گرگان) فعالیت میکنند اکثرا از سن بالایی برخوردارند،خوب است نسل جوان را جایگزین کرد.

در آخر نقدی دارم که دامن رسانه ملی را هم میگیرد و آن هم تبدیل شدن رسانه ملی به ابزاری صرفا جهت سوگ و ماتم است.در ایام محرم و لیالی قدر و سایر ایام عزاداری،تلویزیون انواع مراسم های مربوطه را زنده و غیر زنده و بعضا دوباره و چند باره پخش میکند،که جای تشکر دارد.اما در سایر ایام،باز هم تلویزیون برنامه ای که آنچنان مفرح و شاد باشد که مردم ساعتی از دغدغه های روزمره خود رهایی یابند، ندارد.دیگر از مهران مدیری،مهران غفوریان و عطاران خبری نیست.خشایار مستوفی و آقای کاووسی(فتحعلی اویسی) دیگر از یاد مردم رفته. شادترین برنامه تلویزیون، پخش زنده فوتبال است!!!

دیگر موسیقی شاد که توسط خوانندگان وطنی مجاز هم تنظیم شده باشد در رسانه ملی جای ندارد.کاش به ازای ساخت هر سه سریال مملو از غم و گریه(از دلنوازان بگیر تا فاصله ها)، یک برنامه طنز کوتاه میساختید که نه هرشب،هفته ای یکبار پخش میشد.حتی فیلم های سینمایی کمی شاد ایرانی هم با کلی سانسور و ممیزی از تلویزیون پخش میشوند.قصد روده درازی ندارم اما مردم تا خرخره غرق در مشکلات اقتصادی و اجتماعی و غیره خود هستند،با پخش این برنامه ها، مشکلات مردم را به یادشان نیاورید!!!

به جرم روزه خواری آبرو میریزند اما. . .

2010-08-18T14:23:00.000+04:30

" به جرم روزه خواری آبرو میریزند اما خود از همه ناپاکترند "،این جمله ای بود که محمد دادکان در واکنش به اخراج علی کریمی از باشگاه استیل آذین عنوان کرد.در این چند روزه از این دست اظهار نظرات که به نوعی در حمایت از علی کریمی بوده زیاد داشته ایم.از علی دایی و استیلی گرفته تا همبازی های علی کریمی در استیل آذین.به همه اینها کمپین های حمایتی که در فضای فیس بوک و توییتر و سایر شبکه های فضای مجازی ایجاد شده را هم اضافه کنید.

اینکه علی کریمی واقعا تظاهر به روزه خواری کرده را کسی قطعا تایید نکرده که به فرض هم اگر کریمی چنین عملی مرتکب شده باشد پیش خدای خود مسئول است و تاوان کارش را خود عهده دار است.اگر هم این کار کریمی پیگرد قضایی داشته باشد باز هم مسئول آن کسی دیگر است.حال سوال اینجاست که افشای روزه خواری علی کریمی واقعا چه دردی از مسئولین باشگاه دوا کرد که اینچنین در بوق و کرنا میکنند.طبق مبانی شرعی ما ،گناه علی کریمی ظلم به خدا بوده و گناه تهمت زنندگان به وی ظلم به ناس(مردم) است.خدا ممکن است از سر جود و کرم خود گناه بندگانش را ببخشد اما ظلم به مردم تنها با حلالیت طلبیدن از آن شخص بخشیده میشود.

خدا با آن همه عظمتش،فرصت جبران بزرگترین گناهان را به بندگانش داده است،خدا با آن همه بزرگی قبیح ترین اعمال ما را مخفی میکند،اما کاری که این ناجوانمردان کردند نشان داد که اینان که ادعای خداشناسی دارند به اندازه یک تازه مسلمان هم خدای خود را نمیشناسند.این ماجرا نشان داد برخی به اسم خدا،بر علیه رسم خدا قدم بر میدارند.ای شما هایی که حکم اخراج یک مسلمان گناهکار را دادید،خود بری از هر گناه و اشتباه هستید؟خود را فرزند پیغمبر میدانید که این چنین با اعتقادات یک جوان بازی میکنید؟

باور کنید بحث بر سر اخراج یک بازیکن نیست،بحث بر سر چرایی اخراج است.اگر واقعا آبروی یک انسان(که حتی مسلمان هم نباشد) برایشان اهمیت داشت، با زبان روزه تهمت روزه خوری را عامل اخراج نمی کردند.با این اخراج نه استیل آذین لنگ میماند و نه کریمی محتاج پول، اما این اتفاق تلخ که تلخیش بیشتر کام اسلام را آزرده،محبوبیت بیشتر کریمی و منفوریت بیشتر عاملین این کار را سبب گردید.

شرمتان باد؛این چنین آبرو میریزد،خدا به فریادتان برسد.

یک روز با گرگان قدیم

2010-08-13T21:14:00.001+04:30

هرگاه به خانه پدربزرگم می آیم از او میخواهم برایم از گرگان قدیم تعریف کند.این را که میگویم او و مادربزرگم آنچنان با اشتیاق و گرمی برایم از خاطرات و دوران گرگان قدیم تعریف میکنند که گه گاه زمان را از یاد میبریم.مراودات قدیم و خانه های قدیمی گرگان از موضوعاتی هستند که درباره آن پدربزرگم همیشه حرف برای گفتن دارد.

همیشه صحبتش را از سردابه های خانه قدیمشان در محله چهارشنبه ای آغاز میکند.از خانه هایی میگوید که عروس و مادر شوهر و خواهر شوهر باهم درآن زندگی میکردند.گاهی هم گریزی به چشمه آبی که در سرچشمه بود میزند و از آب گوارایش تعریف میکند.از صفا و صمیمیت هایی میگوید که که فقط خاطره اش از آن دوران باقی مانده.از مهمانی رفتن های سرزده و شب نشینی هایشان میگوید.به اینجا که میرسد،با اجازه پدربزرگم عنان امور را مادربزرگم به دست میگیرد.از آب نارنج گیریها،آب لیمو گیری ها و حلوا اماچ پختن های دست جمعی تعریف میکند.از جمع شدن فامیل در خانه بزرگ خاندان در این مراسمها میگوید.مادربزرگم از آشتی کنان هایی میگوید که به قول خودش بزرگترین دستاورد این شبها بود.حتی چنین مراسمی پایه گذار بسیاری از وصلت ها بودند که پدربزرگم چند نمونه را مثال میزند.مادربزرگم ادامه میدهد و از کیفیت غذاهای آن دوران تعریف میکند.از ارزانی ها میگوید،ار این میگوید که ما در قدیم هر چه میخوردیم اصل بود.روغن حیوانی،شیر و ماست و گوشت گوسفندی،نان تنوری و خیلی چیزهای دیگر.

پدربزرگم با رخصت از مادربزرگم ادامه میدهد.اگرچه پدربزرگم امنیت و آبادی گرگان را تا حدی به پای رضاخان مینوسد اما حادثه ای در آن زمان را نقل میکند که به قول خوش هر وقت یاد آن میافتم،بدنم میلرزد.داستان از این قرار است در اواسط دهه 10 شمسی،بازاری بزرگ و تاریخی در گرگان(حوالی مکتب الحسین فعلی) قرار داشت که به خاطر خصومت های شخصی،توسط اداره اوقاف وقت ویران شد.اسم "ویران" را میگوید صدایش میلرزد و سکوت میکند.

مادریزرگم برای شکست فضای حزن آلود ایجاد شده، از امامزاده نور میگوید.میگوید که قدیم مقابل امامزاده تلی از خاک بوده که با میانجیگری افرادی چون نبوی و شیرنگی،شهردار وقت مجبور به پاکسازی مکان مربوطه میکند.حتی در صحن امامزاده نور آرامگاه تعدادی از ساکنین آن زمان محله سرچشمه(از جمله یکی از اجدادم) بوده است که هنوز هم سنگ قبر آن عزیزان موجود است.

پدربزرگم که معلوم است حال و هوایش عوض شده از روحیه شاد مردم در آن زمان ها میگوید.پدربزرگم در ادامه میگوید مردم در کمال احترام بسیار باهم شوخی مزاح میکردند و اصلا بذله گویی و شوخی جزئی از فرهنگ گرگانی های آن زمان بوده.از دیگر خصوصیت های مردم قدیم ،مردم داری و اعتماد متقابل بوده که به قول پدربزرگم الان دیگر "یافت می نشود،گشته ایم ما ".پدربزرگم میگوید قدیم اگر خانواده ای مشکل مالی پیدا میکرد قبل از اینکه با کسی در میان بگذارد،کیسه و حلب های برنج و روغن بود که به خانه شان سرازیر میشد.این را از این جهت نقل میکند که به من بفهماند قدیم مردم از حال و احوال هم آگاه بودند(به ول خودش).اگر خدای ناکرده کاسبی ورشکست میشد یا عروسی لنگ جهاز میماند،بازاری ها و اهل محل با برپایی یک جشن گلریزان چندین برابر رفع مشکل آن بنده خدا را جمع میکردند.به اینجا کی میرسد غم از صورت پدربزرگم میبارد،این بار چهر مادربزرگم هم کمی گرفته شده.پدربزرگم در حالی که چشمان لرزانش را به قالی ترکمنی زیر پایش دوخته،زیر لب میگوید:"اما الان!برادر با برادر غریبه،خواهر ها چشم دیدن هم را ندارند،ماه به ماه بلکه شاید سال به سال هم ،یکدیگر را نبینند.اگر کسی مشکل مالی داشته باشد به غریبه رو بزند صدبار شرف دارد تا به آشنا متوسل شود.خدایا هیچ بنده ای رو دست نگاه کن دیگران نکن".این دعا رو که خواند زیر لب آمینی گفت و به ساعتش نگاه کرد.بیش از دو ساعت از این ملاقات پر فراز و نشیب می گذشت اما برای من که به طرفه العینی گذشته بود.

مادربزرگم اصرار داشت که ناهار بمانم،عذری آوردم از آنها خداحافظی کردم.در هنگام خداحافظی پدربزرگم میگفت این تنها یک ورق از دفتر خاطرات گرگان است،برای گفتن کل آن باید مثنوی هفت هزار بیت سرود که نه مرا قوت است و نه تو را فرصت.

خاطره ای به نام کوپن

2010-08-07T22:43:00.000+04:30

خاطره ای به نام کوپن

یادش به خیر اون قدیم ترها که بچه بودم و احتمالا کمی شیطان(مثل سپهر)،مادرم چند تا کاغذ پاره دستم میداد و به من میگفت برو با این ها شکر و روغن و پنیر بگیر.من هر چی با خودم فکر میکردم که این کاغذها پاره چی معنی میده و چه ارزشی برای فروشنده داره به نتیجه ای نمیرسیدم.اون رو به بقال محل مان میدادم و او هم همه چی به من میداد.با خودم میگفتم عجب فروشنده گاگولی(با عرض پوزش)،چند تا کاغذ پاره را با کلی روغن و پنیر عوض میکنه.حتی یکی دوبار دلم واسش سوخت گفتم پول تو جیبیام رو بهش بدم،دیدم داره چپ چپ منو نگاه میکنه،گفتم شاید کم باشه،بهش گفتم:" به خدا دیگه ندارم!".صورت گوشتالوش رو آورد جلو صورتم،سبیلهای پرپشتش دماغم رو قلقلک میداد.نور لامپ مهتابی صاف میخورد تو کله کچلش و نورش داشت منو کور میکرد،از اینجا به بعدش رو نفهمیدم چی شد فقط یادمه دفعه های بعد هر وقت اون کاغذ پاره ها رو بهش میدادم ،میگفت "خواهشا حرف پول رو نزن".خداییش خیلی با معرفت شده بود،خودم که میگم اثر همون تعارف چول توجیبیام بود!

بعدها که بزرگتر شدم،فهمیدم این کاغذ ها که کوپن هم بهش میگن یه جور لطفه که دولت ها در حق ملتها میکنن تا شبها گشنه نخوابن.اگه بدونین اینو که فهمیدم چقدر دعاشون کردم!همیشه وقتی میخواستم کوپن هامون رو بگیرم یه ترسی میفتاد به جونم ،میگفتم نکنه مردم کاری کنن دولت ناراحت بشه،بهش بر بخوره ،دیگه به ما کوپن نده!!حتی یکی دوبار از فروشنده ها پرسیدم،ولی جوابشون آرومم کرد.اونا میگفتن :"زندگی بیشتر مردم وابسته به کوپنه،اگه کوپن ندن خیلی ها گشنه میمونن!".

دبیرستانی که شدم فهمیدم، کالابرگ یا همون کوپن خودمون،حقه مردمه و کسی نمیتونه اون رو از مردم بگیره.کوپن در حقیقت یارانه ای است که دولت برای کالاهای پرمصرف در نظر میگیره.کالاهایی که نیاز اولیه مردم هر جامعه اییه مثل روغن و قند و ... .البته خیلی چیزای دیگه یارانه دارن اما دیگه لازم نیست واسشون کوپن بگیری.تو این دوران بود که فهمیدم این جمله که زندگی خیلی ها به کوپن وابسته است یعنی چه!خیلی از دور و بری های خودم رو میدیدم که از این اعلام کوپن به این اعلام کوپن روغن و شکر میخریدند.خیلی غصه خوردم،دوباره اون ترس به سراغم اومد،نکنه دولت دیگه کوپن اعلام نکنه،نکنه این بندگان خدا از گشنگی . . .!

توی دانشگاه فهمیدم کوپن هم مثل سایر حقوق مردم میتونه ازشون گرفته بشه.همیشه که جیب دولت ها پر پول نیست،بالاخره باید تو نداری دولت ها، ملتها هم شریک باشن! یه بار هم تو مسجد دانشگاه با بچه های هم رشته ای ، این مطلب رو مطرح کردم.همه دوستام متفق القول گفتن اگه کوپن نباشه ما بیچاره میشیم.حتی یکی از دوستام بعدا به طور خصوصی بهم گفت:"ما زندگیمون با کمک کوپن و کمیته امداد هم هیهات داره وای به حال اینکه اینم به ما ندن".دیگه کم کم داشت خیالم راحت میشد که هر اتفاقی تو این کشور بیفته،کوپن مردم قطع نمیشه.

اما تقریبا نزدیکای عید بود(عید 1389) که با مادرم رفتیم کوپن قند و شکر رو از تو نعلبندان گرفتیم.اتفاقی که میترسیدم افتاد،اون آخرین باری بود که کوپن ها فقط کاغذ پاره نبودن!!!

نزدیک به شش ماه است که دیگه کوپن(کالابرگ) اعلام نشده.هر موقع از تو نعلبندان رد میشم دقت میکنم شاید شماره جدیدی اعلام شده باشد.شبها که میخوابم با خودم فکر میکنم که اون آدمهای با آبرویی که پول خرید روغن و شکر آزاد ندارن،الان چی کار میکنن.کاش فقط اینا بود،این دم ماه رمضونی مرغ و تخم مرغ هم گرون شده.گوشت هم که دیگه خیلی وقته از یاد مردم رفته.

خدا رو شاکرم از اینکه هر از گاهی میشنوم، هر چند وقت یه بار، بازاریها و خیرین دور هم جمع میشن واسه نیازمندهای با آبرو مایحتاج زندگیشون رو تهیه میکنن و این چنین خاطره ای به نام کوپن را در دل محتاجان به آن زنده میگردانند.راستش اگه این کارها نباشه که واقعا . . . .

چند سالی است بحث هدفمند سازی یارانه که احتمالا طرح خوبی است منتظر اجرایی شدن میباشد.نمیدانم که این قطع اعلام کالابرگ از پیش لرزه های این طرح بزرگ است یا دلیل دیگری دارد.نبود کوپن برای خرید مایحتاج ضروری و تورم قیمتها در اکثر کالاهای مورد نیاز فشار مضاعفی را بر دوش خانوار های کم در آمد جامعه آورده است.این چند ماه که گذشت و کوپنی اعلام نشد، اما مسئولان محترم نسبت به ادامه راه برنامه مدونی داشته باشند،چرا که سنگینی این بار اول بر دوش قشر کم درآمد جامعه است.

پی نوشت1:اطلاع رسانی و آگاه سازی مردم در همه زمینه ها پیامدهای مثبتی با خود به همراه خواهد داشت.پیشنهاد میشود حال که طرح هدفمند کردن یارانه ها در شرف اجرا است، به صورت کامل روند اجرا و کیفت آن برای عامه مردم روشن گردد که خود این از بسیاری از پیشداوریهای ناصحیح و احتمالا غرض ورزی های آغشته به سیاست می کاهد.

پی نوشت2:نزدیک ماه مبارک رمضان است،برای آبروهایی که وابسته به تصمیم شما دارد کاری بکنید.

نان با کیفیت

2010-08-06T12:59:00.000+04:30

نان به عنوان اصلی ترین غذای بشر نقش مهمی را در سلامت بازی میکند.از ائمه و بزرگان ما هم روایت زیادی مبنی بر اهمیت نان نقل شده که خود حاکی از تاثیر گذار بودن این وعده غذایی بر زندگی روزمره انسان است.تا جایی که جکیمی نقل میکند نان خوب پیشگیری بسیاری از امراض است.

در این بیست و چند که سال که از خداوند رحمان و رحیم عمر گرفته ام،همیشه والدین و بالاخص بزرگان فامیل از کیفیت نان گله داشته اند.کم کم فهمیدم فقط نان محله ما نبود که کم کیفیت است تمام نانوایی های گرگان نان خوب ندارند.دانشگاه که رفتم فهمیدم اوضاع نان مملکت بدتر از این حرفهاست.نان اهواز را که خوردم بر روح و روان نانواهای گرگان صلوات فرستادم!در شیراز هم و تهران هم کیفیت نان ها راضی کننده نبود(این نظر شخصی من نیست،مخلوطی از یک نظر سنجی و گزارش یک محقق آرد و نان است).با خود گفتم این همه در صف وقت هدر دهیم و آنوقت نان بی کیفیت بخوریم؟!حال که اصلی ترین غذای روزانه ما مشکل دارد، به فرض(محال) که سایر غذاهایی که میخوریم سالم باشد باز هم فایده ای ندارد.در یک نان کامل مواد مغذی وجود دارد که کمتر در یک ماده طبیعی وجود دارد.

به حول و قوه الهی شنیده شده که نان صنعتی در راه است اما دو مسئله وجود دارد:

1-هنوز هم که هنوزه در شهری مثل گرگان(و خیلی از شهرها) این نوع نان که احتمالا با کیفیت است در دسترس عموم قرار ندارد.

2-اخبار واصله حکایت از آن دارند که قیمت این نان کمی بالاست.یعنی به فرض توزیع فراگیر،باز هم در سبد عموم مردم جایی نخواهد داشت.

اما تا محقق شدن این مشکلات خیلی کارها را میتوان انجام داد،انشالله:

1-آموزش نانوایان فعلی در جهت تولید نان مرغوب تر

2-استفاده از دستگاه های مدرن تر(ترجیجا محصول کشور دوست و برادر چین نباشد) جهت افزایش راندمان تولید

3-تهیه یک فرمولاسیون مشترک برای انواع نان و التزام نانوایان به رعایت آن.برای مثال تمام نانوایان برای پخت نان قلاچ از یک روش و با یک فرمول استفاده کنند.

به غیر از مورد دوم سایر موارد هزینه زیادی را شامل نمیگردد.پس از مدیران مربوطه تقاضا میگردد این مطالب را در نظر بگیرند(هر چند ممکن است خیلی کارشناسانه نباشد).

اما یک پیشنهاد برای حل معضل صف که سالهاست به آن خو گرفته ایم!

با یک مدیریت صحیح در روز و ساعت پخت نانواها میتوان این مشکل را حل میکرد.بعضا دیده شده در محله ای تمام نانوایی ها در یک روز تعطیل هستند که خود این باعث ازدحام جمعیت در یک نانوایی میشود.اگر مکان همه نانوایی های شهر را بتوان روی نقشه مشخص کرد،میتوان تصمیم گرفت کدامیک از اینها چه روزی تعطیل باشد. و در روزهای غیر تعطیلشان همزمان کار نکنند.مثلا خیابان سرخواجه که سه نانوایی قلاچی دارد اگر به نحوی برنامه ریزی گردد که در تمام ساعت کاری روز،حداقل یکی از اینها در حال پخت باشند،مردم خیالشان راحت است که در هر زمان میتوانند نان خود را تهیه کنند،انشالله که مفید باشد.

البته در این مورد آخر،در گرگان کار های خوبی انجام شده که قابل کتمان نیست و همین جا از همه آن عزیزان تشکر میکنم.

اما نان با کیفیت . . .

جهانگردی،ایرانگردی ؛کمی هم گرگانگردی

2010-08-02T13:53:00.000+04:30

جهانگردی،ایرانگردی ؛کمی هم گرگانگردی

در اوقات تعطیلی و فراغت همیشه دنبال مکانی میگردیم تا چند روزی خوش باشیم؛دور از هیاهوی شهر،با طبیعت تجدید میثاق کنیم. خزر شهر ،نور یا حتی چمخاله، اگر طالب سفر های دور باشید کیش و شیراز و اصفهان گزینه های بعدی خواهند بود.اگر هم از قشر مرفهین بی درد جامعه باشید تورهای دبی و پاریس و تایلند را از دست نخواهید داد.

اما گاهی وقتها به جای اینکه در به در دنبال یک برنامه تفریحی در فاصله هزاران کیلومتر از موطن خود باشید،کمی تامل کنید و خوب دور و برخود را ببینید.شهر گرگان با قدمت حداقل 5 هزار سال آنقدر مکان تاریخی و طبیعی دارد که مطمئنا خیلی از ما حتی از بیان اسامی آنها عاجزیم.اگر چه خیلی از مناظر طبیعی ما از گزند بشر منفعت طلب در امان نمانده،اما همچنان آنقدر پتانسیل گردشگری داریم که بتوانیم از آنها بهره گیریم.چه اشکال دارد که به جای صرف هزینه های آنچنانی سفر های امروزی ساعتی را در منازل تاریخی گرگان بگذرانیم.خانه تقوی ها،باقری ها ،کبیر و خیلی های دیگه که راستش خودم هم آرزو دارم هم آنها را ببینم.چه اشکال دارد ساعتی از یک روز تعطیل را با خانواده در محله های قدیمی شهر قدم بزنیم و به فرزندانمان فرهنگ گرگانگردی را آموزش بدهیم.دربنو،سرپیر،چهارشنبه ای ،میخچه گران(دباغان)،دوشنبه ای وسرچشمه و خیلی از محله های قدیمی گرگان امروز برای خود ما هم غریبه هستند چه برسد به فرزندانمان.چند وقت پیش از پدربزرگم خاطره ای شنیدم که در آن از تپه قلعه خندان و قدمگاه خضر نبی نام برد،خود من که هیچ یک از اینها را نشنیده بودم،بسیار تاسف خوردم.تاسف خوردم از این که هر جا از من میپرسند اهل کدام شهری با غرور و افتخار خود را گرگانی میدانم ، تا حدی به کوچه و خیابانهای اهواز و تهران و شیراز آشنایی دارم اما اسم یک تپه در شهر خودم برایم تازگی دارد.البته نمیتوان از کم کاری یا به عبارتی بیکاری میراث فرهنگی در زمینه شناساندن گرگان به ساکنانش چشم پوشی کرد اما نقش خود ما هم در این عرصه بسیار حائز اهمیت است.تا چند وقت پیش دغدغه منی که ادعای گرگان بلد بودن داستم این بود که گرگان را باید به جهان شناساند(که قطعا سخنی به گزاف نیست) اما امروز میبینم گرگان برای گرگانیها هم غریب است.

شاید برایتان جالب باشد محوطه اطراف مکتب الحسین و بازار تره بار در قدیم(زمان رضا خان) یک بازار قدیمی و زیبا بوده که سبک و سیاق آن شبیه بازار بزرگ تهران بود که متاسفانه به دلیل افکار پوچ مدیران شهری سابق به دست کلنگ تبدیل به تلی از خاک شد.این را از این جهت عرض کردم که متذکر شوم عدم مدیریت صحیح اماکن تاریخی افسوس را برای آیندگان به آرمان خواهد داشت.اما در عوض هنوز بازارچه قدیمی نعلبندان را داریم هر چند از لحاظ تاریخی خیلی حائز اهمیت نمی باشد ولی انصافا بسیار نوستالژیک است(حداقل برای من که چنین است).

سخن به درازا رفت،اما مخلص کلام اینکه خود شهر گرگان آنقدر جاهای مجهول و ناشناخه برای ساکنانش دارد که بتوان گاهی از سفرهای خارج از شهر و استان و کشور چشم پوشی کرد.شاید بد نباشد کمی گرگان را دقیقتر بنگریم.امیدوارم عزیزان میراث فرهنگی گرگان که چند صباحی است در ملک تقوی ها کنگر خورده و لنگر انداخته اند،کمی بستر های گرگانگردی را فراهم کنند.به نظر من این همه موهبت را خدا بسیار هنرمندانه در کنار هم و برای استفاده ما قرار داده است،حیف است که با بی توجهی، به این الطاف الهی بی مهری کنیم.

به امید آنکه روزی فرهنگ گرگانگردی را صادر کنیم،با کمک هم انشالله.