" بگو بگو که چکارت کنم!!!"

این دموکراسی خواهی ملت خاورمیانه هم برای خودش حکایتی شده، شب تا صبح و صبح تا شب کار همه تلویزیون ها شده اخبار لیبی و بحرین و امثالهم.اگر هم شبکه ای بخواهد به فرموده شاعر در گذشته " سخن تازه بگوید" ، کمی از سوریه می گوید، از آن جاییکه صحبت از سوریه کمی جیزه از این رو برای ایجاد تنوع در برنامه های خبری شان تفالی به ساحل عاج نگون بخت میزنند که رئیس جمهورشان مانند کنه به مسند ریاست چسبیده و حالا حالا ها قصد کنده شدن ندارد(البته اخبار اخیر حاکی از این است که این کنه رئیس جمهور نما را دستگیر کرده اند و قرار بفرستندش آنجا که نادر رفت).راستش آن چنان به اخبار غزه خودمان عادت کره بودیم دیگر سخت است پای اخبار کشورهای بیگانه بنشینیم، یک طورایی احساس غربت به ما دست میدهد. از شما که پنهان نباشد ما غزه را مثل بخشی از خاک کشورمان دوست داریم،اصلا مثل یکی از استان های ایران مثلا سیستان و بلوچستان.

علی ای حال و طبق شواهد جاری و ساری، عزیزان دیکتاتور منش و بی اعصاب مستقر در منطقه نفرین شده خاور میانه به شدت از تکنیک سریشیسم تبعیت می کنند و به غایت بر اصول این مکتب وفادارند. این تکنیک که برای اولین بار توسط اداره دخانیات گلستان مورد استفاده قرار گرفت به شدت طرفدار پیدا کرده و طبق گزارش یک منبع مستقر در جوار دوست دیروز و دیکتاتور امروز،معمر قذافی، ایشان تعلق خاطر عجیبی به اصول این تکنیک دارد.بر اساس چارچوب های این تکنیک قهقرایی، شما باید تا جایی که جا دارد در موضع خود بمانید، آنقدر بمانید که یا دیگران از رو بروند یا خودتان با خاک کوچه یکسان شوید.

اگر چه 50% درصد احتمال اضمحلال و بر باد رفتن مواضع است اما آن 50 % که موجبات از رو رفتن سایرین را به همراه دارد خودش به اندازه 200% عمل می کند و شخص مورد نظر را احتمالا نجات میدهد.اگرچه در مورد حسنی مبارک نگون بخت چنین مکتبی جواب نداد اما با عنایت به اداره دخانیات گلستان و پایبندی بی حد این اداره فخیمه به سریشیسم کار را تا آنجا کشانده شده که ضرب العجل های پیاپی استاندار به جایی نمی رسند و فلذا این اداره به سان سریش به زمین زیرش چسبیده.حال هر قدر که من و امثال من هم از کنار این سازه فراتاریخی گذر کنیم و زیر لب بگوییم" بگو بگو که چکارت کنم!!!" دردی از این ماجرا درمان نمی شود. بنده به شخصه معتقدم ما جوانان ایرانی و بالاخص گرگانی که در ناز و نعمت و البته دموکراسی غوطه وریم، آستینی بالا بزنیم و این اداره دخانیات . . . را جابجایش کنیم به آنجا که باید. حال اگر ما موفق شدیم و چنین کردیم که سرنوشت قذافی و همرزمان دیکتاتورش مشخص است اما اگر نتوانستیم از پس این حرکت انقلابی بر آییم، به آن برادران احتمالا دموکراسی خواه مستقر در بن قاضی و حومه پیامک بزنیم و بگوییم الکی خود و چهار تا کشور دیگر را به زحمت نیندازند و در برابر دیکتاتوری صبور باشند.