سانسور

در هفته های اخیر آنچنان در زمینه سانسور متن متبهر و توانا شده ام که متواضعانه خود را استاد مسلم این علم می دانم.در روزهای اخیر کار من شده بود نوشتن و متعاقب آن سانسور کردن،آن هم چه سانسوری،پس از پایان عملیات سانسور که منجر به گردن زدن تعداد بیشماری از کلمات میشد،سر آخر تعداد کلمات باقی مانده در کاغذ از تارهای موی فرق سرم هم کمتر می بود و تصمیم می گرفتم متنی با مضمونی نو آغاز کنم.از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان که باز این داستان تکرار میشد و کار بدانجا رسید که یک دفتر تعاونی 100 برگ به جای مانده از دوران کودکی ام بود را مملو از کلمات چیزدار و لازم السانسور دیدم که هم اکنون هم سندش در اتاقم موجود است،اگر باور ندارید نشانتان بدهم!

در این ایام فهمیدم کار آن سانسورچی های بینوا چقدر سخت است.آنچنان باید زیبا سانسور کنند که نه خدا قهرش بیاید نه خلق خدا.از این روی باید تمام جوانب کار را در نظر بگیرد که نکند برای جلب رضایت خدا،خلق الله را برنجاند و سرش آنجایی برود که سر منصور حلاج رفت.در این اثنا تکنیک هایی هم کشف کردم که باعث تسریع در عملیات سانسور کردن میشود.اگر چه متد اینجانب فعلا مختص  سانسور متن روزنامه نگاران و نویسندگان و وبلاگ نویسان است اما در تلاش هستم در آینده نزدیک فاز دوم کارم که مربوط به سانسور هر پدیده ای میشود را معرفی کره و آن را در طبق اخلاص بگذارم.

فرض کنید شما یک سانسور چی هستید،یک متن بلند بالا هم به شما داده اند تا سانسورش کنید.هزار جور قسم و آیه هم خورده اند که جوری سانسور شود که نه نویسنده اش برنجد، نه مخاطبش و نه احیانا باعث و بانی اش!با توجه به مقتضیات زمان نوع سانسور متفاوت است و به قولی در هر عصری، سانسور راهبرد خودش را دارد.

یک نگاه کش دار به متن مادرمرده می اندازید و در طرفه العینی هرچه لغت و کلمه سبز است یا احیانا مصداق آن است، با رنگ قرمز محو میکنید.این مرحله بسیار مهم است، انجام درست آن قطعا آینده خوشی را برایتان تضمین می کند. سپس بدنبال اسامی خاص،بالاخص اسامی خیلی خاص دولتمردان بروید.اگر خدای ناکرده اسم وزیر یا نماینده مجلس یا وزیری بدون درج کلمه "دکتر" نوشته شده با دقت زیادی کلمه "دکتر" را در قالب یک ابرو یا کمان یا هر کوفت دیگری ذکر کنید.حتی اگر شک دارید طرف دکتر هست یا نه،اینکار را بکنید،به عنوان یک قانون کلی که به اثبات هم نیاز ندارد بدانید که تمام وزیران و وکیلان و رئیسان، خواسته یا ناخواسته همگی دکتر هستند.تا اینجا دو بخش مهم از سانسورکردن تمام شده و شما می توانید 15 دقیقه استراحت کنید.

پس از 15 دقیقه استراحت احتمالی وقت آن رسیده که جمله های اما و اگر دار را از ریشه بزنید.ترتیب کار هم به صورتی است که اگر حس کردید جمله ای قصد تشریح خرابکاری و دست گل به آب دادن شخص شخیصی از وزیر و رئیس و وکیل را دارد،آن جمله را به انضمام پارگراف مربوطه از صفحه روزگار پاک کنید تا درس عبرتی باشد برای سایر پاراگراف ها.البته اگر شخصی که در نوشته مذکور مورد هدف قرار گرفته در دولت فعلی سمتی ندارد یا احیانا از وابستگان دولت قبلی است،خیلی سخت گیری نکیند و تغییر راهبرد بدهید.به جای حذف پاراگراف،چند جمله آبدار و کش دار و در راستای مطلب، به آن اضافه کنید تا آن بدبخت بینوا همچین بره که نادر رفت.

در متونی که اقتصادی هستند،می توانید پس از اضافه کردن لفظ "دکتر" به ابتدای تمامی اسامی خاص، فورا این مرحله را انجام دهید. به طوریکه به دنبال کلمه "هدفمند" و مشتقات آن بگردید.اگر دیدید نویسنده از نوشتن کلمه "هدفمند" و مشتقاتش قصد تشویش اذهان عمومی را داشته یا خدای ناکرده می خواسته کرمی بریزد و یا به نوعی خواسته چوب لای چرخ بگذارد،از ابتدای متن تا پایان متن را با لاک قرمز، قرمز می کنید تا هشداری باشد برای آن نویسنده دشمن شاد کن که تا عمر دارد حرف مفت نزند.

سر آخر هم نکته ای کوچک است که علیرغم کوچکی اهمیت عظیمی دارد.پس از آنکه هر بلایی خواستی سر متن مادر مرده آوردی، در متن دنبال کلمه "مشایی" بگردید.احیانا اگر پیدا کردید،کاری با آن نداشته باشید،بی آزار است. بگذارید لابه لای آن چند کلمه باقی مانده بچرخد،بلکه روزی نشان دهنده بلند نظری و اعتقاد ما به آزادی بیان باشد.

وقتی که همه این کارها روی متن انجام شد،اگر احیانا کلمه یا کلمه هایی در این میان جان سالم به در بردند،تعداشان را می شماری اگر از ده بیشتر بود به چاپخانه میفرستی برای انتشار،در غیر اینصورت با نشان دادن برگه سفید  به نویسنده که حاکی از موفقیت آمیز بودن عملیات سانسور بوده، به وی می فهمانی متنی نو بنگارد و از آوردن آن کلمات چیز دار اکیدا بپرهیزد.

اگر چه برای سانسور کردن نیاز به کار عملی و ممارست فراوان است اما بنده امیدوارم با نظر به همین تئوری های گفته شده و به کار بردن آن در زندگی روزمره خود،از گزند انواع حوادث در امان بمانید بلکه بالای 70 سال عمر کنید.